लघुकथा संसार अङ्क ३७

लघुकथा संसार मासिक अङ्क ३७ (सम्पादकीय)

साहित्य समाजको ऐना हो भन्ने मान्यता लघुकथामा अझ जीवन्त रूपमा प्रकट हुन्छ । लघुकथाले समाजका विकृति, विसङ्गति, मानवीय संवेदना, सम्बन्धका उतारचढाव र समयका यथार्थलाई अत्यन्त प्रभावकारी ढङ्गले प्रस्तुत गर्न सक्छ । थोरै शब्दमा धेरै कुरा भन्न सक्ने यसको क्षमता नै यसको सबैभन्दा ठूलो शक्ति हो ।

आज समाज तीव्र गतिमा परिवर्तन भइरहेको छ । जीवनशैली, सोच, प्रविधि र सामाजिक सम्बन्धहरू नयाँ मोडमा पुगेका छन् । यस्ता परिवर्तनहरूलाई शब्दमा उतार्दै पाठकलाई सोच्न, प्रश्न गर्न र आत्ममूल्याङ्कन गर्न प्रेरित गर्नु लघुकथाको महत्वपूर्ण दायित्व हो । त्यसैले लघुकथा केवल मनोरञ्जनको माध्यम होइन, समाजलाई बुझ्ने र बदलिँदो समयलाई अभिव्यक्त गर्ने सशक्त साहित्यिक विधा पनि हो ।

'लघुकथा संसार'ले यही विश्वासलाई आत्मसात् गर्दै पुराना र नवोदित सर्जकका सिर्जनालाई एउटै मञ्चमा प्रस्तुत गर्ने प्रयास गरिरहेको छ । हामीलाई विश्वास छ—एउटा लघुकथाले समाजका दृश्य मात्र चित्रण गर्दैन, त्यसलाई अझ मानवीय, सचेत र संवेदनशील बन्न प्रेरित पनि गर्छ ।

समाज परिवर्तनशील छ, त्यसैले लघुकथाको यात्रा पनि निरन्तर छ । यस यात्रामा सर्जकको सिर्जना, पाठकको विश्वास र साहित्यप्रतिको सामूहिक प्रतिबद्धताले नै 'लघुकथा संसार'लाई अझ समृद्ध बनाउँदै लैजानेछ भन्ने हाम्रो विश्वास छ ।

अङ्क ३७ पढ्न र डाउनलोड गर्नका लागि फोटोमा क्लिक गर्नुहोस्

--------------------------------------

.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

कविता संसार अङ्क ३४

कविता संसार मासिक अङ्क ३४ (सम्पादकीय)

सामाजिक सञ्जालको विस्तारसँगै कविताले अभूतपूर्व पहुँच पाएको छ । आज एउटा सिर्जना केही क्षणमै हजारौँ पाठकमाझ पुग्न सक्छ । यसले नयाँ स्रष्टालाई आफ्नो प्रतिभा प्रस्तुत गर्ने अवसर दिएको छ भने पाठक र कविबीचको दूरी पनि घटाएको छ ।

तर अवसरसँगै चुनौतीहरू पनि बढेका छन् । तात्कालिक लोकप्रियताको होडमा गुणस्तरीय सिर्जना ओझेलमा पर्ने, मौलिकताभन्दा नक्कलले स्थान पाउने र साहित्यको मूल्यलाई ‘लाइक’ र ‘सेयर’को संख्याले मापन गर्ने प्रवृत्ति बढ्नु चिन्ताको विषय हो । कविता केवल शब्दको संयोजन होइन, संवेदना, अध्ययन र साधनाको परिणाम हो ।

यस्तो अवस्थामा 'कविता संसार' अनलाइन मासिकले सामाजिक सञ्जालको सकारात्मक उपयोग गर्दै गुणस्तरीय कविता, नयाँ प्रतिभा र स्थापित स्रष्टालाई एउटै साझा साहित्यिक मञ्चमा जोड्ने प्रयास गरिरहेको छ । सिर्जनाको सम्मान, मौलिकताको संरक्षण र स्वस्थ साहित्यिक संस्कृतिको विकास हाम्रो निरन्तर प्रतिबद्धता हो ।

साहित्यको मूल्य  समयले निर्धारण गर्छ, सामाजिक सञ्जालले होइन । त्यसैले प्रविधि परिवर्तन हुँदै जाला, माध्यम फेरिँदै जालान्, तर साँचो कविता सधैँ मानवीय संवेदनाको आवाज बनेर बाँचिरहनेछ । त्यस यात्रामा 'कविता संसार' सधैँ सिर्जना र साहित्यको पक्षमा उभिरहने विश्वास व्यक्त गर्दछ ।

अङ्क ३४ पढ्न र डाउनलोड गर्नका लागि फोटोमा क्लिक गर्नुहोस् ।

--------------------------------------

.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

पुस्तक समीक्षा (अङ्क ३६ मा प्रकाशित)

लघुकथाकार शोभा अधिकारीको आमाको आँखा नामक लघुकथा सङ्ग्रह पहिलो कृतिको रुपमा २०८२ सालमा प्रकाशित भएको छ । यसभित्र उनले लेखेका मृत्यु, शङ्का, मेरो राजा, बच्चा, मातृभूमि, थर, उपहार ४२ वटा लघुकथा राखिएका छन् । मृत्यु शीर्षकको पहिलो लघुकथामा हाम्रो विद्याले पनि काम गरेन । आज पनि म बारबार हजुरबाको उही प्रश्न सम्झिरहन्छु धन ठुलो कि विद्या ठुलो ? भनेर प्रश्न गरिएको छ । शङ्का शीर्षकको लघुकथामा उनीलाई एक्लै कोठामा छोडेर हिँडेको पनि दुई दिन भइसकेको थियो । रातिको ड्युटी एमआरपी पासपोर्ट बनाउन नेपाली दुतावास जानै पर्ने बाध्यता थियो । उनी पढ्छु त भन्थिन् तर चौबिसै घण्टा फेसबुक, ट्विटर, इमो, भाइबर र म्यासेन्जरमा देखिन्थिन् । तैपनि मलाई सम्पर्क गरिनन् भनेर शोभाले लेखेकी छिन् । 

यो लघुकथाको आकार सानो भए पनि विचार र सन्देश प्रवाहमा फराकिलो दृष्टिकोण हुने लघुकथाको सामर्थ्यले नै पाठकलाई प्रभावमा पारेको छ । लघुकथाको विषय, सन्दर्भ, उठान, द्वन्द्व, उत्कर्ष, परिणाम जति प्रभावकारी बनाउन सक्यो, उति नै लघुकथा शक्तिशाली बन्दछ । लघुकथाकारले भाषिक मिठास सहित सानो आकारमा कथावस्तुको सूक्ष्म प्रस्तुति, न्यून व्याख्यान र चरित्र चित्रण, व्यङ्ग्यात्मक समापन सहितको मुक्तकीय झड्का दिनसक्दा लघुकथा शक्तिशाली हुन्छ ।

मेरो राजा शीर्षकको लघुकथामा बिहेको दिन जोनले कानमा खुसुक्क भन्यो । लाजले भुतुक्क भएँ । राजासँग गला मिलाएर जग्गेमा बस्न पाएको भए झन् कति राम्रो देखिन्थे होला ? मेरो बेहुला राजा मनमनै भनेँ । बच्चा शीर्षकको लघुकथामा एकाएक जीवन हरायो । दुई दिनसम्म भाउजूले मलाई कोठाभित्र थुनी । भोकले रनथनिन्थे, भित्ता कोपार्थे, पेट मिच्थे, उफ्रन्थे, कराउँथे । कोही आउँदैन थिए । बाबु बाबु भन्थे । ऊ पनि मेरो आँसु पुछ्न आएन भनेर लेखिएको छ ।