लघुकथाकार शोभा अधिकारीको आमाको आँखा नामक लघुकथा सङ्ग्रह पहिलो कृतिको रुपमा २०८२ सालमा प्रकाशित भएको छ । यसभित्र उनले लेखेका मृत्यु, शङ्का, मेरो राजा, बच्चा, मातृभूमि, थर, उपहार ४२ वटा लघुकथा राखिएका छन् । मृत्यु शीर्षकको पहिलो लघुकथामा हाम्रो विद्याले पनि काम गरेन । आज पनि म बारबार हजुरबाको उही प्रश्न सम्झिरहन्छु धन ठुलो कि विद्या ठुलो ? भनेर प्रश्न गरिएको छ । शङ्का शीर्षकको लघुकथामा उनीलाई एक्लै कोठामा छोडेर हिँडेको पनि दुई दिन भइसकेको थियो । रातिको ड्युटी एमआरपी पासपोर्ट बनाउन नेपाली दुतावास जानै पर्ने बाध्यता थियो । उनी पढ्छु त भन्थिन् तर चौबिसै घण्टा फेसबुक, ट्विटर, इमो, भाइबर र म्यासेन्जरमा देखिन्थिन् । तैपनि मलाई सम्पर्क गरिनन् भनेर शोभाले लेखेकी छिन् ।
यो लघुकथाको आकार सानो भए पनि विचार र सन्देश प्रवाहमा फराकिलो दृष्टिकोण हुने लघुकथाको सामर्थ्यले नै पाठकलाई प्रभावमा पारेको छ । लघुकथाको विषय, सन्दर्भ, उठान, द्वन्द्व, उत्कर्ष, परिणाम जति प्रभावकारी बनाउन सक्यो, उति नै लघुकथा शक्तिशाली बन्दछ । लघुकथाकारले भाषिक मिठास सहित सानो आकारमा कथावस्तुको सूक्ष्म प्रस्तुति, न्यून व्याख्यान र चरित्र चित्रण, व्यङ्ग्यात्मक समापन सहितको मुक्तकीय झड्का दिनसक्दा लघुकथा शक्तिशाली हुन्छ ।
मेरो राजा शीर्षकको लघुकथामा बिहेको दिन जोनले कानमा खुसुक्क भन्यो । लाजले भुतुक्क भएँ । राजासँग गला मिलाएर जग्गेमा बस्न पाएको भए झन् कति राम्रो देखिन्थे होला ? मेरो बेहुला राजा मनमनै भनेँ । बच्चा शीर्षकको लघुकथामा एकाएक जीवन हरायो । दुई दिनसम्म भाउजूले मलाई कोठाभित्र थुनी । भोकले रनथनिन्थे, भित्ता कोपार्थे, पेट मिच्थे, उफ्रन्थे, कराउँथे । कोही आउँदैन थिए । बाबु बाबु भन्थे । ऊ पनि मेरो आँसु पुछ्न आएन भनेर लेखिएको छ ।
