आधुनिक नेपाली कथा–परम्पराको 'नवचेतनाको युग’ (सं. २०२०–३९) मा कथाकार किशोर पहाडी (सं. २०१३) देखा परेका हुन् । उनको पहिलो कथा हो 'म के जवाफ दिऊँ’ (सं. २०२८) जुन 'नयाँ सन्देश’ मा छापिएको थियो । सिभिल इन्जिनियरिङ विषयमा प्रवीणता प्रमाणपत्र तह उत्तीर्ण गरेका उनको अभिरुचि साहित्यिक पत्रकारिता, सम्पादन कला, अभिनय, निर्देशन, अनुवाद कार्य र फोटोग्राफीमा रहेको पाइन्छ । उनी साहित्यिक तथा सांस्कृतिक संघ–संस्थाहरूसँग आबद्ध छन् । उनी 'साझा पुरस्कार’ (सं. २०४५), 'राष्ट्रिय युवा वर्ष मोती पुरस्कार’ (सं. २०४७), 'मैनाली कथा पुरस्कार’ (सं. २०६३) आदिद्वारा सम्मानित भइसकेका छन् ।
उनका प्रकाशित कथासङ्ग्रहहरू हुन् ।
घर – खण्डहर : कथासङ्ग्रहः २०३७
बाँच्नु र बाँचेकाहरू : कथासङ्ग्रह : २०३७
कथा–कोण : संयुक्त कथासङ्ग्रह : २०४३
विशुदाइ : कथासङ्ग्रह : २०४५
अध्याय : सम्पादित लघुकथासङ्ग्रह : २०४७
किंवदन्ती : लघुकथासङ्ग्रह : २०५३
शहरमा बत्ती निभेको बेला : कवितासङ्ग्रह : २०५३
एकैसाथ हाँसौं : अनुवादित कथासङ्ग्रह : २०५५
सर्वज्ञ र सेक्स : कथासङ्ग्रह : २०५५
लम्लम्ती दम : बालकथासङ्ग्रह : २०५७
त्यो तलाको मालिक : अनुवादित कथासङ्ग्रह : २०५९
आ–आफ्नो भाग : : बालकथासङ्ग्रह : २०६१
हाँस र फुच्ची केटी : : बालकथासङ्ग्रह : २०६६
मुग्ध सिम्फोनी : कथासङ्ग्रह : २०७०
अन्नपूर्णको भोज (मनुब्राजाकी) : सम्पादन : २०७०
शनिवारको साथी : बालकथासङ्ग्रह : २०७३
रोजा कथाहरू : कथासङ्ग्रह २०७५
****
'सिर्जनशील किशोर पहाडीॅ – डा. शेखर कुमार श्रेष्ठद्वारा सम्पादित २०८०
किशोर पहाडी कविता विधाका पनि स्रष्टा हुन् ।
किशोर पहाडी मान्छेभित्रको निकृष्ट मानसिकता वा मनोभावलाई उदाङ्गो पार्ने संवेदनशील कथा–स्रष्टा हुन् । उनी मान्छेलाई नैतिक गुणहीन, स्वार्थी, ईर्ष्यालु, आडम्बरी, पाखण्डी, दम्भी, कपटी, पक्षपाती र अत्यन्त दुराग्रही देख्दछन् अर्थात् उनी मान्छेभित्र पाशविक र बर्बर प्रवृति रहेको देख्दछन् । उनी जीवनलाई सङ्गति अर्थात् हिसाब नमिलेको मृत्यु उन्मुख एउटा गतिविधि मात्र ठान्दछन् । उनी के देख्दछन् भने दम्भ, आडम्बर र निकृष्ट सोचका कारण मान्छे व्यक्तिवादी बनेर अरूका कुरालाई महङ्खव नै नदिने भइसकेका छन् ('सल्लाह’ कथा), त्यसरी नै मानिसहरू एकले अर्कालाई अवमूल्यन गरेर आफ्नै मात्र अहम् साँचेर बाँचिरहेका छन् ('साबुन’ कथा) र अरूलाई माध्यम बनाएर मान्छे आफ्नो व्यक्तिवादी सोचलाई मात्र प्राथमिकता दिन प्रवृत्त छन् ('साथ’ कथा) । यसै सन्दर्भमा उनको 'बाह्रखरी’ कथाको यो अंश हेरौं :