Saturday, June 13, 2026

लघुकथा (अङ्क ३५ मा प्रकाशित)


चुर्लुम्म डुबेकी थिएँ –
मनको गहराईमा ।

पुग्नु थियो
सपनाको संसारमा ।

बनाउनु थियो –
सुनौलो भविष्य ।

उसले बाटो देखाउँदै गयो ।
म निसंकोच हिँड्दै गएँ ।
हिँड्दा हिँड्दै एउटा महल देखापर्‍यो । 

“के तपाईँको सपनाको महल यही हो?’’ उसले सोध्यो । 

“हजुर !’’ मैले विनम्रतापूर्वक जवाफ फर्काएँ ।

“त्यहाँ पुग्न यो भर्याङ चढ्नुपर्छ ।’’

मैले सहमति जनाएँ र चढ्ने प्रयास गरेँ ।

पहिलो खुड्किलो अलिक कठिन थियो ।
दोस्रोमा उमंग ।
तेस्रोमा आशा ।
चौथोमा सपना ।
पाँचौमा रहर ।
छैटौंमा भविष्य ।

…… …… …

… …… 

… ……


चढ्दै जाँदा आनन्दित भएँ ।
महलभित्र छिरेँ, रमाएँ र उसलाई डाकेँ ।

त्यही समय न त उ थियो ।
न त फर्कने बाटो नै ।

त्यहाँ मात्र विश्वासघातको काँडा रूपी वार थियो ।

–राजविराज (खर्साल टोल) सप्तरी

...........................................................................‍
..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो
लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

लघुकथा (अङ्क ३५ मा प्रकाशित)


'स्वर्णलता’को नयाँ अङ्क निस्किएको जानकारी पाउनु के थियो; दाजुले बस्न/टिक्न दिनुभएन ।

यस अङ्कमा दाजुको कविता छापिएको रहेछ ।

दाजुले विषयसूची हेर्नु भयो र सोझै आफ्नो कविता छापिएको पेज पल्टाउनु भयो ।

दाजुले आफ्नो कविता पढ्नु भो’; अनि मलाई पढ्न दिनु भो’; विस्ने आयो, दाजुले उसलाई पनि देखाउनु भयो । अनि मात्र दाजुले 'स्वर्णलता’का अरु पाना पल्टाउनु भयो ।

दाजुको कविता भाउजूले पनि पढ्नु भो’; भतिजी पनि किताबमा आफ्नो बाउको फोटो देखेर दङ्ग परी । त्यसपछि घरमा जो–जो आए; सबैले दाजुको कविता पढ्न पाए ।

हुँदाहुँदा 'स्वर्णलता’ टेबुलबाट उठाउँदा सोझै दाजुकै कविता भएको पेज पल्टिने भयो ।

'स्वर्णलता’को यस अङ्कमा अरु के–के छापिएको छ; मैले पनि हेरेको छैन ।

केही दिनपछि ’स्वर्णलता’को अर्को अङ्क निस्केछ । दाजुले यसपटक पनि बस्न/टिक्न दिनुभएन ।

यस अङ्कको 'पाठक प्रतिक्रिया’मा दाजुको कवितामाथि मीठो टिप्पणी रहेछ । दाजुले त्यो फेरि पढ्नु भो’ । सबैलाई पढ्न दिनु भो’ । ’स्वर्णलता’को अघिल्लो अङ्कमा रचना छापिएका सबै कविलेखकको हालत यही होला ।

कसैले सोध्यो– “तिमी चैं केही लेख्दैनौ ?“

मैले भनें– “लेख्ने पाठकका लागि होइन त? कम्तीमा अघिल्लो अङ्कका कवि/लेखकले पढ्छन् : म 'पाठक प्रतिक्रिया’ लेख्ने मुड बनाउँदै छु ।”

–बोझेपोखरी, ललितपुर

...........................................................................‍
..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो
लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

लघुकथा (अङ्क ३५ मा प्रकाशित)


विशाल जुलुस, जुलुसमाथि अश्रुग्याँस र पानीको फोहोरा, जुलुस अनियन्त्रित बन्दै, ड्याम्म, ड्याम्म, प्रहरीबाट गोली । 

विपनाले टिभी बन्द गरेर फोन लगाइन्, ‘तपाईंले गर्नु भएको मोबाइलको स्विच अफ गरिएको छ ।’ उनमा बेचैनी बढ्दै गयो । “हजुर ! जुलुसमा त हाम्रै छोराको कलेजका विद्यार्थी पनि देखिन्छन् नि । यसो फोन गरेर बुझ्‌नुस् न है ।”

सन्देशले झटपट कम्प्युटर बन्द गरे, ब्याग लिए, मोवाइलमा नम्बर डायल गर्दै अफिसबाट निस्किए । 

फोनगर्दै र बुझ्‌दै दिन ढल्कियो, सन्ध्या छिप्पियो । पढ्न गएको छोरो बेलुकी अबेरसम्म पनि नआएपछि बाउ–आमामा छटपटी बढ्दै गयो । 

“बाबा ! बाबा ! खै कतिजना त मारिइसके रे, कतिलाई अस्पताल लगिएको छ रे ! मर्ने र घाइते हुनेमा धेरै विद्यार्थी छन् रे ! कतै हाम्रो दाइपनि … । 

एकपटक निजामति अस्पताल गएर बुझौँ न है ।” छोरीको कुराले उनीहरू आत्तिए । 

सन्देश भिडलाई पन्छाउँदै गेटको भित्तामा टाँसिएको लिस्टमा हेर्दै थिए कि उनी त्यहीँ थचक्क बसे । भिडमा रहेका केहीले उनलाई अस्पतालभित्र लगे । उनको दृष्टि र श्रवण हरायो, डुङ्रुङ्ङ भुइँमा लडे । केही समय डाक्टरको निगरानीपछि उनलाई घरमा ल्याइयो । 

जीवन न हो, जस्तै पीडा परे पनि ‘मुटुमाथि ढुङ्गा राखी’ सहनै पर्दोरहेछ । दिनहरू बित्दै गए । छोरा गुमाउनुको शोक छोराको सपनामा परिणत भयो । सरकार बदलियो, आयोग बन्यो, अनेक तर्क–वितर्क र अड्कलबाजी भए तर कहीँपनि छोराको सपना विम्बित भएन । अब अन्तिम एउटै आशा फाल्गुन एक्काइसको चुनावमा अल्झियो ।

देशैभरि मौन लहर, तैँ चुप, मै चुप । भटाभट चुनावी परिणाम, नयाँ पुस्ता, नवीन आशा, मौन उल्लास, मौन उमङ्ग । होसियार ! खबरदार ! छोराको त्यो बुलन्द आवाज । उनी मुस्कुराइन् । ‘आमा ! हेर्नु त, मैले के ल्याइदिएँ’ भन्दै छोराले गालामा म्वाईँ खायो र चिमोट्यो । उनी झल्याँस्स भइन् । 

पसिनाले निथ्रुक्क विपनाले पर्दा खोलिन्, पसिना पुछ्दै पूर्वी क्षितिजतिर नियालिन् । अँधेरी हट्दै थियो, सूर्य झुल्किने जमर्को गर्दै थिए, धर्तीमा नवीन किरण छरिँदै थियो । कालो आकाश बिस्तारै नीलो देखिँदै थियो । 

उनले एकपटक भित्ताको फोटोमा हेरिन् । मुसुक्क हाँसिरहेको छोराले केही भन्न खोजेजस्तो उनलाई लाग्यो । फेरि बाहिर हेरी लामो हा … ई … गरिन् अनि सन्तोषको सास फेरिन् ।

...........................................................................‍
..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो
लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

Friday, June 12, 2026

शान्ति ‌कंडेल न्यौपानेका चार कविताहरू


 विदेशको वाध्यता

मेरा आँखा ओसिला छन् बाढी पैरो देख्दा रुन्छु कहिले जिन्दगीका झाडी मैलो देख्दा केराघारी बन्न पुग्छु कहिले बन्छु केको आँधी चल्दा जिन्दगीमा खोजेको छु टेको चारैतिर मायाजाल बुन्न मन लाग्छ पालमुनि बस्न पाए पानी आफैँ भाग्छ त्यसै त्यसै ओइलाएर बस्नुपर्छ घर सबै गए विदेशमा छैनन् वरपर एयरपोर्टमा दिन दिन विदेशीको लर्को नेपालको बसाइ पनि हुन थाल्यो चर्को आजभोलि चाडबाड ओइलिएको देख्दा खुसी छैनन् कोही पनि फेसबुकमा भेट्दा टाढैबाट निधारमा टीका थाप्नुपर्छ बुझ्दै जाँदा बस्तीतिर अब चाप्नुपर्छ नेपालमा उठाएनन् चिया खा’को कप खै कसरी पूरा गर्छन् लगाएको गफ ? नेपालका सबै चाड आफ्नै जस्ता थिए न्वारन बिहे व्रतबन्ध विदेशीले लिए मुखमा आउँछ झुन्डेको छ परदेशी भयौ कहाँ पाऊँ ? कता खोजौँ ? घरदेशी गयौ !
*****

म किन लेख्छु ? (अङ्क ३५ मा प्रकाशित)


लेखन मेरा आफ्ना विचार, भावना र गहिरो अनुभूतिहरू अभिव्यक्त गर्ने सबैभन्दा सशक्त माध्यम हो । मानव मनमा पलपलमा अनेकौँ विचार र तरङ्गहरू जन्मिरहेका हुन्छन् तर ती सबै कुरालाई मुखबाट मात्र व्यक्त गर्न सम्भव हुँदैन । तसर्थ तिनै आन्तरिक भावना, जीवनका भोगाइ र वैचारिक चिन्तनलाई जीवन्त र सुरक्षित रूपमा अभिलेख गर्ने एक मात्र अचुक माध्यम लेखन नै हो ।

मेरो लेखनले मलाई आफ्नो अस्तित्व, माटो र पहिचानसँग निरन्तर जोडिराख्छ । जीवनको गतिशील यात्रामा देखिएका, भोगिएका र अनुभूत गरिएका सुख–दुःख, आशा–निराशा तथा समाजका विविध पक्षहरूलाई अक्षरमा उतारेर पाठकमाझ पुर्‍याउन पाउँदा मलाई असीम आत्मसन्तुष्टि मिल्छ । लेखनले मेरो मनलाई हलुङ्गो बनाउनुको साथै पाठकहरूलाई समेत नयाँ ढङ्गले सोच्न, बुझ्न र आत्ममूल्याङ्कन गर्न प्रेरित गर्छ भन्ने दृढ विश्वास ममा छ ।

साहित्य र समाज एकापसका परिपूरक हुन् । समाजमा व्याप्त विकृति, विसङ्गति, अन्याय र असमानताप्रति आम नागरिकलाई सचेत गराउनु एक सजग लेखकको मुख्य दायित्व हो । शब्दको शक्तिमार्फत समाजमा सकारात्मक चेतनाको सञ्चार गर्न र मानवीय मूल्यहरूको संरक्षणमा योगदान दिन सकिन्छ । यही गहन उद्देश्य प्राप्तिका लागि मेरो कलम अविचलित रूपमा चलिरहन्छ ।

विशेषगरी दुई हरफमा पूर्ण हुने टुक्का कविता, गद्य कविता, छन्द कविता, लघुकथा, हाइकु, मुक्तक, उदक, झिल्का कविता लगायत विभिन्न साहित्यिक विधामार्फत म आफ्नो सिर्जनात्मक ऊर्जाको प्रयोग गर्छु । सिर्जनाले मलाई आत्मिक आनन्द दिन्छ, नयाँ चिन्तन जन्माउँछ र जीवनलाई बढी अर्थपूर्ण र उद्देश्यमूलक बनाउँछ । लेखन मेरा लागि आत्मअन्वेषण र समाजप्रतिको उत्तरदायित्व पनि हो ।

यसर्थ, आफ्नो मनको आवाज बोल्न, समाजसँग निरन्तर संवाद गर्न, सकारात्मक चेतना फैलाउन र समयको प्रवाहसँगै आफ्ना अनुभूतिहरूलाई अक्षराङ्कन गरी सुरक्षित राख्न म लेख्छु । शब्दहरू नै मेरा सच्चा साथी हुन् र लेखन मेरो जीवनयात्राको एक अभिन्न हिस्सा बनेको छ ।

– धुनिबेसी नगरपालिका ९, धादिङ, हाल : युएई

--------------------------------------
.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो
लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।