अनुवाद लघुकथा (अङ्क ३६ मा प्रकाशित)

"यसको प्रश्नको म के जवाफ दिऊँ ?’’ कहिले 'सेनेटरी प्याड'का बारेमा सोध्छे त कहिले विकसित हुन लागेका कुनै विशेष अङ्गका बारेमा ।’’

“प्रभु ! मैले त हजुरसित सन्तान मागेको थिएँ तर हजुरले ….. हजुरले त जन्मनेबित्तिकै यसलाई आमाबाट टाढा बनाइदिनुभयो । मान्छेले जेसुकै भनुन् तर म यसलाई एउटा राम्रो मानिस बनाउँछु, ठ्याक्कै यसको नामजस्तै ।’’ यो सोचेर रमेश बाबु फुर्तीका साथ उठे र प्राञ्जललाई उठाएर खुला आकाशमा उडिरहेका चरा अनि रङ्गीबिरङ्गी पुतलीका बीचमा छोडिदिए ।

“बुबा ! हजुरले मलाई यहाँ के देखाउन ल्याउनुभएको हो ?’’ प्राञ्जलले फेरि सोधी ।

रमेश बाबुले कुनै उत्तर दिन सकेनन्, त्यसपछि उनले पुतली समातेर प्राञ्जलको हातलाई जोडसँग समाए ।

“बुबा…, हजुरले यो के गर्नुभएको ?’’ प्राञ्जल बेस्सरी चिच्याई ।

“छोरी ! तिमी केटा या केटी नभए पनि हाड मासुले बनेकी एक मानिस हौ । तिमीले स्त्री–पुरुषको लिङ्गबाट अलग रहेर धेरै प्रगति गर्नु छ । तिमी मेरै रगत हौ ! तिमी कतै होइन, जीवनभर मैसँग रहने छौ ।’’

आकाशमा उडिरहेका पन्क्षीलाई देखेर प्राञ्जलले ताली बजाइरहेकी थिई । रमेश बाबु एकोहोरो प्राञ्जलले ताली बजाएको हेरिरहेका थिए ।

उसको तालीको आवाजले अब भने बुबाको छटपटी होइन, वकिल, न्यायाधीश, डाक्टर एवम् शिक्षकको सरसराहट सुनाइरहेकी थिई ।

- गाजीपुर, उप्र, भारत

अनुवादः डा. पुष्करराज भट्ट

.............................................................................‍

..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

साभार लघुकथा (अङ्क ३६ मा प्रकाशित)

"तेरो नाम छ कि छैन ? हेरेर बस् है ?’’, चिया पसलमा पस्दै गरेको सुरजलाई भरतले भन्यो ।

“के नाम ?’’, सुरज अलमल पर्दै बोल्यो ।

“यो साहूले ऋणीको नाम र रकम त्यो भित्तामा टाँसेको छ ।”, चोर औंला तेर्स्याउँदै भरतले सूची टाँसिएको भित्तो देखायो ।

“हैट, चुनावी माहौलमा बेइज्जत गर्छ कि क्या हो ?’’, भन्दै सुरज सूची हेर्न गयो । लेखिएको थियो देशलाई ऋणी बनाउनेहरू शीर्षकमा २०६३ साल पछिका शासन सत्तामा पुगेका सरकार, तिनले नेपाली जनताको नाममा लिएको बैदेशिक ऋण र प्रतिव्यक्ति ऋण भार तीन लहरमा थियो ।

त्यो देखेर सुरजले सोध्यो, “ए साहू ! चुनावको मुखैमा यो के हो ?’’

“हजुरको नाममा अरु एक हजार थपिदैँछ ।’’, साहूले अझ सशंकित पार्‍यो ।

“कसरी ?’’, संयमित हुँदै उसले सोध्यो ।

साहूले पनि मुस्कुराउँदै निर्वाचन आयोगको पोष्टरतिर देखाउँदै भन्यो, “यसपालिको चुनाव खर्च !’’ 

--------------------------------------

.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

लघुकथा (अङ्क ३६ मा प्रकाशित)

अनुगञ्ज घरको छेउमा एउटा सानो बाँसको टोड्को थियो । त्यही टोड्को भित्र वर्षौं देखि एउटा परेवा–जोडीले आफ्नो संसार बुनेका थिए । बिहान उनीहरूको गुञ्जनले आँगन ब्यूँझिन्थ्यो, साँझ उनीहरू एकअर्काको पखेटामा दिनको थकान बिसाउँथे । हरेक ऋतुमा पोथीले दुईवटा सेता 'फुल’ फुलाउँथी । ती फुलहरू उनीहरूको भविष्य थिए । तर हरेक पटक, कुनै न कुनै बिहान, ती फुल टोड्को मुनि चकनाचुर भेटिन्थे । कहिले हावालाई दोष दिए, कहिले बाँसको डोलाइलाई, कहिले आफ्नै भाग्यलाई । आँखा रसाउँथे, तर अर्को ऋतु आउँदा उनीहरू फेरि त्यही सपनाको खेती गर्थे । 

वर्षौं बिते । असफलताले उनीहरूलाई हार्न होइन, सोच्न सिकायो । एक दिन भाले परेवाले टोड्कोको छेउमा कालो प्वाँखको एउटा सानो टुक्रा भेट्टायो । त्यसपछि उसले धेरै दिनसम्म केही बोलेन । ऊ केवल हेरिरह्यो—वरिपरि, माथि, रुखका हाँगाहरू र छिमेकका छानाहरू । 

अन्ततः रहस्य खुल्यो । टोड्को माथिको सिमलको हाँगामा एउटा काग सधैँ उनीहरूको अनुपस्थितिको प्रतीक्षा गर्दोरहेछ । उनीहरू दाना खोज्न उडेपछि ऊ चुपचाप ओर्लिन्थ्यो । अण्डा खान होइन—पहिले भुइँमा खसाल्थ्यो, त्यसपछि फुटेका टुक्रामध्ये आफ्नो भाग खोज्थ्यो । यसपालि उनीहरूले निर्णय गरे । अब देखि एउटा परेवा कहिल्यै गुँड खाली छोड्ने छैन । 

ऋतु फेरियो । फेरि दुईवटा सेता फुल पारे । काग फेरि आयो । ऊ टोड्कोको मुखसम्म झर्‍यो । भित्र आँखा जुधे । एकछिन दुवै निस्पन्द रहे । अचानक काग पछाडि हट्यो । उसले पहिलोपटक त्यो गुँड छुन सकेन । र, धेरै वर्षपछि, टोड्को भित्रबाट अण्डा फुटेको आवाज आयो । त्यो केवल चल्लाको जन्म थिएन । त्यो विश्वासको पुनर्जन्म थियो । किनकि संसारमा सबैभन्दा धेरै सपना भाग्यले होइन, हामीले नचिनेका कागहरूले फुटाइरहेका हुन्छन् ।

- चाबहिल, काठमाडौँ

--------------------------------------

.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

लघुकथा (अङ्क ३६ मा प्रकाशित)

"लौन बित्याँसै पर्‍यो नि !’’ ढिकी कुट्दै गरेकी आमाले ओखलमा धान लाउँदै गरेकी छोरी बिमलीतर्फ हेर्दै भनिन् । बिमली अक्कमक्क पर्दै सोधी, “किन के भयो र आमा?’’ के भयो भन्नु नि, तँ पर सरेर मरिस्  नि राँड….!’’ बिमलीले ओछ्याएको चकटी माथिको रातो दाग देखाउँदै आमाले भनिन् ।

बिमली डरले केही सोच्न सकिरहेकी थिइन, मानौँ ऊमाथि सिङ्गो पहाड खसेको थियो ।

“अब घाम देख्नहुन्न…’’ भन्दै आमाले उसलाई पाखुरामा तानेर घरदेखि पर रहेको छाउगोठमा लगिन् ।

अँध्यारो कोठा, नमिठो बास्ना, भत्किनै आँटेको गारो, धुलै धुलोले भरिएको गुन्द्री र बाहिरी संसारबाट निकै भिन्न लाग्ने त्यस झुपडीमा छिर्दा बिमलीलाई आफू एक अँध्यारो खाडलमा खसेजस्तै भान भइरहेको थियो । त्यसमाथि एउटा पुरानो आफ्नै गुन्यूको पातलो डसना र पुरानो बर्को थमाउँदै आमा बोलिन्, “ल अब नचोखिउञ्जेलसम्म यहीँ बस् । तेरा संगीहरूसँग खाना पठाइदिम्ला ।’’ छोरीले केही सोध्न नपाउँदै ढ्याम्म ढोका तानेर आमा बाहिरिन् । फेरि एकैछिनमा फर्केर अलि भारी स्वरमा भनिन्, “राति कसैले ढोका खोल्न लाउला, नखोल्नु नि फेरि…।’’

त्यो कोठा र आफ्नै शरीरबाट निस्केको अनौठो गन्धले वाकवाकी लाग्लाझैँ भएकी बिमली रनभुल्लमा परी । उसको कम्मर वरिपरिको नमिठो दुखाई, तल्लो पेट भत्किएर बगिरहेको रगत अनि आँखाबाट बहँदै गरेको कर्णालीको बहाव उस्तै उस्तै लागिरहेको थियो उसलाई… ।

“बिमली ! ए बिमली !“ झमक्क साँझमा चिरपरिचित आवाजमा हावासरी एकाएक सुन्तली भित्रिंदा लाग्यो, साक्षात देवी भित्रिइन् । सुन्तलीलाई हाम हालेर हिक्क हिक्क गर्दै बिमली धेरैबेर रोइरही ।

रात छिप्पिँदै गइरहेको बेला जब उनीहरू सामान्य बन्दै थिए, अकस्मात बाहिरबाट ढोका ढकढक गरेको आवाज आयो ।

मानौँ त्यो आवाज सिधै उनीहरूको मुटुमा घन बनेर बर्सिरहेको थियो । चुपचाप उनीहरू दुवैजनाले श्वास रोकेर भित्रैबाट ढोका ठेलिरहे । केही बेरपछि बाहिरबाट ढोका ढकढक्याउने काम बन्द भयो । टहटह जुनेली रात …..! बिमलीले ढोकाको चरबाट चियाउने बित्तिकै चिनीहाली, हतारमा बाहिरिँदै गरेको उहि चिरपरिचित छाया….!

- अर्घाखाँची, हाल ललितपुर

--------------------------------------

.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

लघुकथा (अङ्क ३६ मा प्रकाशित)

मदनले आफूसँगै एउटै कार्यालयमा काम गर्ने कल्याणीलाई आफ्नो भाइको विवाह हुँदा निमन्त्रणा कार्ड सम्मान गरेर दियो । तर कल्याणी मदनको भाइको विवाहमा पुग्न सकिनन् । कल्याणीले आफ्नो छोराको विवाह हुँदा सँगै कार्यालयमा काम गर्ने अरु साथीहरूलाई निमन्त्रणा कार्ड दिएको मदनले थाहा पायो तर मदनको नाममा निमन्त्रणा कार्ड पुग्न सकेन । रामशेखरले कल्याणीको छोराको विवाहको भोजमा जाने दिनमा मदनसँग “सर हजुरलाई आज भोजमा जाने निमन्त्रणा आएको छ कि छैन ?” सोध्यो ।

“आज मलाई मेरो एकजना आर्मीमा जागीर खाने दाजुको प्रमोसन भएको भोजको निम्तो आएको छ” मदनले भन्यो । “हाम्रो अफिसमा काम गर्ने कल्याणी मेडमको छोरोको विवाहको निमन्त्रणा आएको छ कि छैन भनेर मैले हजुरलाई सोधेको” रामशेखरले भन्यो । 

“मैले मेरो भाइको दुईवर्ष अगाडि विवाहको निमन्त्रणा दिंदा कल्याणी मेडमलाई हजुर जसरी भए पनि आउनुपर्छ भन्दा मेरो भाइको विवाहमा उहाँ आउनु भएन त्यसैले उहाँले मलाई निमन्त्रणा दिन नसक्नु भएको होला” मैले हाँस्दै भने । 

- उज्यालो वस्ती, काठमाडौँ

--------------------------------------

.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।