प्रभु सहरबाट बर्सौपछि बिदामा आफ्नो परिवार लिएर घर आएको छ । त्यो अवधिमा उसले घरमा एक पैसा पनि पठाएको थिएन । अवश्य पनि जोडेको त होला ! अहिले पक्कै ल्याए होला ! तीन हजारभन्दा कम त के ल्यायो होला र ? जे होस्, अब अब सारा ऋण लिएकाहरूलाई ऋण तिर्न सकिने छ । सबै ऋण र उधारोबाट पिछा छुट्ने छ। सबै ऋण मिलाएर लगभग तीन हजार ऋण त होला नै !
बुबा गणपतले ऋण लिएको पैसा मागिरहनेहरूलाई प्रभु आएर दिने छ भन्ने विश्वासमा रोकिराखेका थिए । उनले सबैलाई भन्ने गर्थे, “अब कुनै चिन्ता छैन ! मेरो छोरो प्रभु, कलेजमा लेक्चरर भएको छ । सबैले उसलाई पी.डी. शर्मा भनेर बोलाउँछन् । ठुलो ओहदा छ ! महिनाको ढाई हजार त तलब नै होला ! त्योभन्दा कम छैन । अबको छुट्टीमा आएपछि सबको हिसाब चुक्ता गरिदिन्छ ।’’ त्यसपछि सबै ऋणको पैसा माग्न आएकाहरू उनको कुरामा आश्वस्त भएर फर्किन्थे ।
अब त प्रभु आएको पनि एक हप्ता बितिसकेको थियो तर पनि उसले बुवालाई एक रुपियाँ पनि दिएन । बुबा गणपतले सोचे, “सायद बिर्सेको होला ! जाने बेलासम्म त पक्कै देला नि ! पैसा नल्याएको त हुनै सक्दैन । अवश्य पनि ल्याएकै होला !’’ त्यसपछि उनले कतिचोटि ऋण र खर्चको कुरा उठाए तर प्रभुले हाँ र हुँमा टारेर काकाको कुरामा महङ्खव दिएन । छोराले वास्ता नगरेपछि गणपतले पनि पैसा माग्न उचित सम्झेनन् ।
प्रभुको बिदा पनि सकियो । आज प्रभु सहर जाने क्रममा छ । बिदाका दिनहरू पनि कति छिटो सक्किएको थियो । कहिलकाहीँ समय कति छिटो जान्छ थाहै नपाई ! गणपत पहिलेको जस्तै गरेर यस पटक पनि छोरा–बुहारी र नातिनीलाई नहरसम्म छोडन गए । त्यस बेला प्रभुले गणपतसँग भन्यो, “बुबा ! यसपालि त केही पनि बचाउन सकिएन । सहरमा धेरै खर्च छ। आफ्नो पदअनुसार चल्नुपर्छ । फेरि यो तपाईंकी नातिनी कुन्नुले ज्यादै जिद्दी गरेर कोठामा टि.भी पनि किन्नुपर्यो ।’’
“के भो त छोरा ! मैले कहिले मागेको छु र पैसा ! छ भने देऊ, नभए केही छैन । घरमा कुनै कुराको कमी त छैन । तिमी खुसी होऊ ! बच्चा र पत्नीको ख्याल गर । खानपिनमा कन्जुस्याइँ नगर !’’
सबै कुरा एकै स्वासमा भनेर गणपतले छोराबुहारीलाई आर्शीवाद दिए अनि नातिनीको टाउकोमा मुसारेर बिदा गरेर घरतिर फर्किए ।
अब गणपतका सामुन्ने अनेकौँ अनुहारहरू एकसाथ घुम्न थाले । उनले अब तीन हजार रूपैयाँ कहाँबाट आउँछ भन्ने कुरा बुझ्न सकिरहेका थिएनन् । अब उनलाई आफ्नो इज्जतभन्दा बढी यस कुराको चिन्ता लाग्न थाल्यो कि मानिसहरूको रकम समयमा तिर्न सकिएन भने, प्रभुको स्टेटसको हालत के होला ?’’
–हरियाणा, महेन्द्रगढ जिल्ला, भारत
अनुवादः डा. पुष्करराज भट्ट
..............................................................................
....साथ सहयोगको खाँचो
लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
