लघुकथा (अङ्क २७ मा प्रकाशित)

घरमा काम गर्नका गाह्राले नोकर राखे । सोचे, “हाम्रो जिन्दगी सुखमा बित्ने भो ।”

“बजारमा जस्तो भन्यो त्यस्तै तरकारी किनेर खान पाइन्छ । कसले दुःख गरोस् ?” तरकारी लगाएर खान मिल्ने एउटा फोहोटो थियो, भाडामा लगाए ।

“निहुरी पर्न नपर्ने, ढाड नदुख्ने, हातलाई आराम हुने अनि घुँडा पनि नदुख्ने” भन्दै लुगा धुनका गाह्राले वासिङ मेसिन खरिद गरे ।

ग्याँस भन्यो ग्याँस, जार भन्यो जार पसलेले नै घरमा ल्याएर आफै फिट गरिदिने भएपछि उत्पातको झन्झट बेहोर्नै परेन । भएको खेत अँधियामा लगाएर बसी बसी आधा भाग क्वाप्प खान पाउने तारतम्य मिलाए ।

डाक्टरको सल्लाह बमोजिम अचेल कसरत नपुगेको निहुँमा बुढाबुढी मर्निङ वाक जान थालेका छन् अनि छोरो चाहिँ जिम हाउसतिर……… ।

भोर्लेटार, लमजुङ

..............................................................................‍

..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

लघुकथा (अङ्क १९ मा प्रकाशित)

 खुसी

- रमेशचन्द्र घिमिरे
भोर्लेटार, लमजुङ  

माथिबाट पहिरो आयो । सडकमा गुड्दै गरेको एउटा गाडीलाई पहिरोले पुर्‍यो । चिच्याएको आवाज सुनिँदै थियो । एकछिनपछि आवाज आउन बन्द भयो ।

“धन्न हाम्रो गाडी कटिहाल्यो र बचियो ।” खुसी व्यक्त गर्दै एउटा यात्रु फोनमा बोल्दै थियो ।

“हाम्रो गाडी ठ्याक्क पछाडि नै थियो । बचियो ।” अर्को यात्रु पनि खुसी व्यक्त गर्दै थियो ।

बाँचेका मान्छेहरू हाँस्दै, रमाउँदै र खुसी साटासाट गर्दै थिए ।

मर्ने मान्छेका बारेमा दुःख र सहानुभूति व्यक्त गर्ने मान्छे त्यहाँ कोही थिएनन् ।

---------------------------------------

.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

म किन लेख्छु ? (अङ्क १८ मा प्रकाशित)

मलाई कसैसँग प्रतिस्पर्धा गर्नु छैन । मेरो प्रतिस्पर्धी भनेको स्वयम् म नै हुँ । म प्रतिस्पर्धी रहित भएर लेख्छु । आफ्नै रचनासँग आफैले तुलना गर्छु । पहिले लेखेको राम्रो लाग्दैन अनि नयाँ लेख्न खोज्छु, चित्त बुझ्दैन फेरि लेख्छु । 

मलाई के लाग्छ भने मैले आफूले लेखेका रचना आफैले चित्त बुझाएँ भने नयाँ लेख्ने जाँगर आउँदैन र त राम्रो लेख्न सकिन्छ कि भनेर पुनः पुनः लेख्छु । विशेष गरी बालसाहित्यतर्फ मेरो रुचि छ, त्यस अन्तर्गत पनि मलाई बालकविता लेख्न औधि मज्जा लाग्छ । म बालबालिकालाई मनोरञ्जन दिनका लागि लेख्छु । बालबालिकालाई उपदेशको भारी बोकाउनु मेरो लेखनको उद्देश्य होइन । ती काम त अभिभावक र शिक्षकको हो । बालबालिकालाई नैतिक सन्देशको प्रत्यक्ष सम्प्रेषण हुने खालको आग्रहीकरणको भाषाशैली मलाई दिक्क लाग्ने विषय हो । के त्यसो भए बालबालिकालाई नैतिक सन्देश नदिएर बिग्रनै दिने त ? त्यसो होइन । उनीहरूलाई विभिन्न उदाहरणमार्फत मनोरञ्जन घुसाउँदै र अप्रत्यक्ष रूपमा नैतिक सन्देश दिनका लागि म लेख्छु । 

म बालपाठकलाई विचारको नाटकीकरण गरेर मनोरञ्जनमा भुलाउन लेख्छु । बालपाठकले मैले भन्न खोजेको कुरा रचना पढिसकेपछि आफै थाहा पाउँछन् । लेखेर पैसा कमाइएला र व्यावसायिक बनुँला भन्दा पनि आत्मसन्तुष्टिका लागि म लेख्ने गर्छु । एउटा रचना लेखेर थोरै पारिश्रमिक पाइयो भने मलाई तलब बुझेको भन्दा बढी आनन्द आउँछ । अचेलका युवा पाठकहरू पढ्नतिर भन्दा पनि कुलतमा फसेका छन्, प्रविधिको दुरुपयोग गरिरहेका छन् । उनीहरूलाई पठन संस्कृतिको विकास गराउनतिर केही सकिन्छ कि भनेर पनि मैले लेख्ने गर्छु । म शिक्षक भएको नाताले कक्षामा आफ्ना र अन्य साहित्यकारका रचना सुनाउँछु । उनीहरू साहित्यमा लहसिन वा सिर्जनामा रम्न सके भने रचनात्मक बन्न सक्छन् कि भन्ने म ठान्दछु र उनीहरूलाई प्रेरणा जगाउन समेत म लेख्ने गर्छु । अर्को कुरा म आफ्नो अनुभव बाँड्न र बाल तथा युवा पाठकहरूलाई सकारात्मक बनाउने प्रयास गर्न पनि लेख्छु ।

....साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा (अङ्क १६ मा प्रकाशित)

राधा पियारी

- रमेशचन्द्र घिमिरे
भोर्लेटार लमजुङ

' यो उमेर लभ गर्ने उमेर हो त मोरामोरी हो ?’ प्रिन्सिपलले मायालु पारामा सम्झाए । ’तिमीहरू आजैदेखि लभ लेटर लेख्ने है, ओहो !’ भाइस प्रिन्सिपलले व्यङ्ग्यात्मक पाराले बोले । ’कानुनले बिस वर्षअगाडि बिहे नगर भनेकै छ त ! अनि तिमीहरूको पारा चाहिँ के हो हँ ?’ सम्बन्धित तहको इन्चार्जले नमिठोसँग भने ।

प्रिन्सिपलको कार्यकक्षमा यस्तो हुँदै थियो । केही सरहरू यता व्यस्त थिए । उता अरू सर मिसहरू श्रीकृष्ण जन्माष्टमीको अघिल्लो दिनको तयारीमा जुटेका थिए । साना कक्षाका कलिला विद्यार्थीहरू राधा र कृष्णको पहिरनमा सजिएका थिए । 

स्कुल हो साह्रै हल्ला खल्ला गर्नु हुँदैन भन्ने बुझेका सर मिसहरू थिए । सायद त्यही भएर होला, स्पिकरबाट अन्यत्र साह्रै डिस्टर्भ नहुने गरेर मधुर स्वरमा यस्तो गीत गुञ्जिरहेको थियोः ’राधा पियारी खै त कृष्ण मधुवनैमा ए राधा पियारी खै मधुवन खोज मनैमा !’

 .....साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा (अङ्क १४ मा प्रकाशित)

कालको व्यापार

- रमेशचन्द्र घिमिरे
भोर्लेटार, लमजुङ     

    

'तपाईंको चालाप्रति शङ्का छ । झोला खोल्नुहोस् ।' सिमाना प्रवेशमा शङ्कास्पद गतिविधि गरेको अनुमान लगाएर प्रहरीले केरकार गर्‍यो । ऊ गरुङ्गो झोला सकिनसकी बोकेर आउँदै थियो । 

'खासै केही छैन । घरायसी सामान, लत्ताकपडा यस्तै यस्तै हो । बरु यसो केही मिलाउँला नि !’ आरोपी बोल्यो । प्रहरीले पनि केरकारको अभिनयलाई सामान्य बनाउँदै लग्यो र एक मुठी पैसाको गोप्य र हाताहाती सम्झौतामा झोला नै नखोली झोलावालाको बाटो खुला गरिदियो ।

पछि प्रहरी सरुवा भएको केही दिनपश्चात् छापाको समाचार पढ्दै पत्रिका वालाले चिच्याउँदै गरेको सुनियो -  \प्रहरी र आतङ्ककारीको मुठभेडमा एक जना प्रहरी ठहरै ! ...'

 .....साथ सहयोगको खाँचो

सहयात्री रमेशचन्द्र घिमिरे रचित

लघुकथा (अङ्क १२ मा प्रकाशित)

 प्रचार

रमेशचन्द्र घिमिरे
भोर्लेटार, लमजुङ   

मन्त्री पद सम्हालेकै भोलिपल्ट उनी उद्घाटन कार्यक्रममा बोलाइए । भाषणमा उनले बोले -“हामी काम गर्न आएका हौँ, हामीलाई काम गर्न दिनुहोस् । रिबन काट्ने र दियो बाल्ने कामलाई हामी प्राथमिकतामा राख्दैनौँ । तपाईंहरूले हाम्रो भाषणको होइन, कामको प्रचार गर्नोस् ।”

पत्रकारले फोटो खिचे, भाषणको भिडियो उतारे, समाचार लेखे र छाप्न हतारिए । रेडियोले यही फलाकिरह्यो, टिभीले यही दोहोर्‍यायो । दिनभरि युट्यूब र अनलाइन मिडियामा यही समाचारले महत्व पाइरह्यो ।

....साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा (अङ्क ९ मा प्रकाशित)

कालको व्यापार

-रमेशचन्द्र घिमिरे
भोर्लेटार, लमजुङ   

'तपाईंको चालाप्रति शङ्का छ । झोला खोल्नुहोस् ।’ सिमाना प्रवेशमा शङ्कास्पद गतिविधि गरेको अनुमान लगाएर प्रहरीले केरकार गर्‍यो । ऊ गरुङ्गो झोला सकिनसकी बोकेर आउँदै थियो । 

’खासै केही छैन । घरायसी सामान, लत्ताकपडा यस्तै यस्तै हो । बरु यसो केही मिलाउँला नि !’ आरोपी बोल्यो । प्रहरीले पनि केरकारको अभिनयलाई सामान्य बनाउँदै लग्यो र एक मुठी पैसाको गोप्य र हाताहाती सम्झौतामा झोला नै नखोली झोलावालाको बाटो खुला गरिदियो ।

पछि प्रहरी सरुवा भएको केही दिनपश्चात् छापाको समाचार पढ्दै पत्रिका वालाले चिच्याउँदै गरेको सुनियो -ॅप्रहरी र आतङ्ककारीको मुठभेडमा एक  एक जना प्रहरी ठहरै ! ...’

लघुकथा (अङ्क ७ मा प्रकाशित)

ठूलो एकादशी

-रमेशचन्द्र घिमिरे
भोर्लेटार, लमजुङ  

'आज त ठूलो एकादशी, बिहान उठेर नुहाइ धुवाइ गर्नुपर्छ छोरा, उठ् ।' बाले यति भनेपछि 'हस्' भन्दै सिरक फालेर ऊ उठ्यो र नुहाइ धुवाइ गर्न थाल्यो ।

'आज त ठूलो एकादशी, लिङ्गो गाड्नुपर्छ । जा, गएर लिङ्गो लिएर आइज ।' आमाको वचन पूरा गर्न ऊ बाँसघारीतिर गयो र एउटा ठिक्कको बाँसको लिङ्गो काटेर छिमलछामल र खुर्कीखार्की गरी आँगनमा राख्यो ।

'आज त ठूलो एकादशी, फूलको लट्ठा तार्छन् । हामीलाई पनि लैजानु है दाइ, पिस्ती दोभानमा ...' भाइबहिनीको कुरा काट्न नसकेर फूल तार्ने ठाउँमा भाइबहिनीलाई पनि सँगै लिएर गयो । ठुलो एकादशीको दिनमा खाना खाने त कुरै थिएन । बरु फलाहारेले फलफूल, दही, केरा र सातुको व्यवस्था गरेका रहेछन् । त्यही खाएर फूलको लट्ठो तारेपछि ऊ पनि भाइबहिनीलाई लिएर फर्कियो ।

'आज त ठूलो एकादशी, तिहारको निख्य्रौलो ! पञ्च भलाद्मीको गोलमेच बैठकमा जुट्ने होला नि ?' साथीहरूको आग्रह स्वीकार गर्दै साथीहरूले होटेल बुक गरे ठाउँमा ऊ पनि खुसुक्क छिर्यो र आसन जमायो ।

'यतिञ्जेलसम्म त तिथि पनि कट्यो होला नि ?...' तास फेट्दा फेट्दै ऊ थप कुरा गर्न खोज्दै थियो । होटेल साहुले कुरा बुझ्यो र भनिहाल्यो – 'भुटुवा र ग्रेभी के ल्याइदिम् अनि ड्रिङ्कस् आइटममा लोकल कि अरू ?'