हिरालाल बेलुका घर फर्कँदा सधैँ रक्सी पिएर आउँदथे र अनावश्यक कुराको निहुँमा श्रीमतीसँग झगडा गर्दथ्यो । झगडाको कारण घरमा अशान्ति हुनुको साथै सुरक्षाको पठनपाठनमा समेत बाधा पर्दै गइरहेको थियो ।
प्रखर बुद्धि भएकी र उमेरले १४ वर्षमा पुगेकी सुरक्षा कक्षा ७ मा अध्ययन गर्थी । बुवाले रक्सी पिएर झगडा गर्ने र घरमा सधैँ अशान्ति भइरहेकोमा उनी दिक्क हुन्थी । बुवाको रक्सी पिउने खराब लत सधैँको लागि छुटाई कसरी घरमा शान्ति ल्याउने भन्ने कुरामा उनी चिन्तित भइरहन्थिन ।
एकरात कठोर निर्णय गर्दै सुरक्षाले कागजमा केही कुरा लेखेर आफु नजिकै राखेर सुतिन । सधैँ सबेरै उठि लेखपढ गर्न बस्ने छोरी आज झलमल्ल घाम लागिसक्दा पनि नउठेको देखेर आमा आत्तिईन र श्रीमान्लाई बोलाएर छोरीको कोठामा छिरिन । तर छोरी केही नबोलिकन टुलटुली हेरेर मात्र बसिरहेको देखेर उनीहरू आत्तिए ।
बुवाको आँखा सुरक्षाको नजिकै रहेको कागजमा पर्यो । कागजमा लेखिएको थियो, “जबसम्म बुवाले रक्सी पिइरहनु हुन्छ र घरमा अशान्ति भइरहन्छ तबसम्म म पानी समेत नपिई मौन भएर बस्छु । कृपया मलाई करकापमा पारेर बोल्न लगाउने र खानेकुराहरू खुवाउने प्रयास नगर्नु होला ।’’
यति कुरा पढ्नासाथ बुवाले छोरीलाई अंगालो मार्दै भने, “मेरी छोरी, तिमी कति महान रहिछौ । मैले तिमीलाई बुझ्न सकिनछु । तिम्रो यो कठोर निर्णयले आज मेरो चेतनाको आँखा खुल्यो । मलाई माफ गर छोरी । अब म कहिल्यै रक्सी पिएर घरमा कलह निकाली अशान्ति ल्याउँदिन । यो मेरो दृढ प्रतिज्ञा भयो ।
–चाबहिल, काठमाडौँ ७
