लघुकथा (अङ्क १८ मा प्रकाशित)

 दोषी को ?

- चूडामणि नेपाल 'अकिञ्चन'
विराटनगर -१

'कथा कहाँ पुगेको थियो ? म सोच्दै छु ।’

पात्रहरुले विद्रोह गर्न थालेपछि घटना र परिवेश अर्कैतिर मोडियो । 

‘ममाथि अन्याय गर्दै हुनुहुन्छ है ।’ महिला पात्र बोली । 

‘लेखकज्यू घटनालाई दुःखान्त बनाएर परिवेश पनि परिवर्तन गर्नुहोस् ।’ महिला मित्र मोहिनी बोली । 

‘हाम्रो हकअधिकार बिरुद्धको घटना अब हामी कथामा चित्रण गर्न दिंदैनौँ ।’ दुबैजना एकैस्वरमा बोले । 

‘यो मेरो सार्वभौम लेखकीय स्वतन्त्रता हो । मैले लेख्न पाउनु पर्छ । महिला पुरुष मेरालागि बराबर हुन् । पुरुष लेखनबाट मात्र महिला प्रताडित भएका होइनन् । सामाजिक रीतिरिवाज, रहनसहन, लवाई-खुवाई, घर व्यवहार, सुख-दुःख, प्रेम, आदिको चित्रणमा कथाको घटना अनुसार कोही पात्रमाथि अन्याय होला तर त्यो कथाको माग हो । कहिले सुखान्त कहिले दुःखान्त । यो मेरो लेखकीय अधिकार हो । समाजको यथार्थ हो, किन रोक्नु खोज्नुहुन्छ ?’ लेखक बोल्यो ।

‘तपाईंहरुले महिलालाई कमजोर बनाएरै चित्रण गर्नुभयो । श्रृङ्गारिक लयमै सजाउनुभयो । अहिले पनि महिलालाई प्रोत्साहन गरेर लेख्न किन सक्नुहुन्न तपाईंहरु? तपाईंहरुले खेलौना बनाउनु भयो’ महिला पात्र बोली ।

बैठक कोठामा आज पनि रडाको मच्चियो, आवाज महिलाकै थियो, ‘तेरा माइतबाट के दाइजो ल्याएकी छस् र हैकम जमाउँछेस्, ठूला ठूला भाषण गररेमात्र घर चल्दैन । म सक्दिन अब । कहाँ जानु पर्छ जा, ठूलो साहित्यकारलाई पनि सँगै लैजा । सके गरेर खान्छु नसके मर्छु । बाँच्न कहाँ पाएँ र ? जीवनभरि त मरेकै छु । आफू हारेर गए, आरोप मैले खेप्नु पर्‍यो । लोग्ने मारी, खाई भन्ने दोष मेरो टाउकोमा आयो ।’

टाउको रन्थनियो । पात्र परिवेश घटना कता हराए कता । सम्झें कस्का लागि लेख्दै छु ?

....साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा (अङ्क १४ मा प्रकाशित)

बोझ

- चूडामणि  नेपाल ‘अचिञ्कन’
विराटनगर १   

‘छुट्टी लिएर बस्नु पर्छ नि । सानो नानी छ । थाहा पाउनु भयो । म त पहिलो पटक एकवर्ष बस्दा नै वाक्क भएकी थिएँ ।’ सरला सरल भावमा बोलिन ।

‘विस्तारै कुरा गर, हाम्रो कोठामा आउ । यहाँ त ऊ त्यो क्यामाराले सबै टिप्दो रै’छ क्या । मनका कुरा पनि खुलस्त गर्न नपाइने । बुहारीको जागिर नै त्यस्तै होला बुझ्न ।’ दिलनाथले मनको कुरा पोखे ।

‘हिजो छोराले हाम्रो र नातिको दिनचर्या सबै कम्प्युटरको भिडियोमा देखायो म त छक्क परेँ । छोराछोरी कसरी खेले ? के खाए ? सबै त्यसमा आउँदो रै’छ ।’ दिलनाथले भने ।

‘ए हो र यिनीहरुले हाम्रो चियो गर्ने, मैले त कोही छैन भन्दै चोलो पेटिकोट फेरेँ ।’ सरला बोलिन । ‘मैले पनि त कछाड नफेरी सुरुवाल फेरेँ नि तर त्यो त खै झलक्क एकपटक देखेथेँ फेरि देखिएन रिल काटी दियो कि छोराले ।’ दिलनाथ उठेर कोठातिर लागे ।

‘बुझ्नु भयो नि छोरा बुहारीको अलि ठाकठुक परे जस्तो छ, बुहारीले आफ्ना आमा बुवा बोलाउनेजस्तो कुरा गरिन । हामी पो बोझ भइसक्यौँ कि छोरासँग प्रष्ट कुरा राख्नु न है ।’ 

‘त्यो पनि ठीक हो त उहाँहरु आउनुहुन्छ हामी जान्छौँ । के को चिन्ता म त यहाँ कुँजिसकेँ ।’ दिलनाथले सम्झाए । छोरो आयो र भन्यो ‘आमा एकहप्ता पछिको टिकट लिएर आएँ । बुहारीले आमाबुवा बोलाइछन् । उहाँहरु आएपछि गाह्रो हुन्छ । यसपालि यस्तै भयो ।’

आमा लरबराउँदै बोलिन् ‘छोरा ! हामी पहिलोपटक काठमाडौँ जाँदा बाउले तँलाइ सबै मठमन्दिर काँधमा बोकेर डुलाएको बिर्सिस् होला, म त डुलेकै थिएँ, बरा ! बाउलाई दुईचार ठाउँ डुलाई दिएको भए तेरो के सकिन्थ्यो, छोड्दे अब हामी आफ्नै हिमाल पहाड र तराइ डुल्छौँ, हामी जान्छौँ । भोलि नै भान्जाकोमा पुर्‍याइदे । एयरपोर्ट नजिक पर्छ होइन ?’ 

बुहारी आई पुगिन् ‘कसलाई सोधेर टिकट लिनु भयो ? रद्द गर्नुहोस् मैले महिना दिनको छुट्टी लिईसकेँ । तीन महिना पछि चारैजना आमाबुवासँगै फर्कनुहुन्छ ।’

...साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा (अङ्क १२ मा प्रकाशित)

अद्भूत आविष्कार

चूडामणि नेपाल 'अकिञ्चन’
विराटनगर १    

सनसनीपूर्ण रुपमा समाचार फैलियो ‘अद्भूत आविष्कार । अब बच्चा बन्न सकिने । शरीरको आकार परिवर्तन गर्न सकिने । जेनेटिक प्रयोगशालाको अपार सफलता ।’

‘उमेर अनुसार परिवर्तन गरिदिन्छ रे ! कति वर्षको बन्न मन लागेको छ? म त हिंडे बुढी, पूजा तिमी नै गर ।’ अब फेरी तन्नेरी हुने भैयो ।

उनी लौरो टेक्दै विस्तृत कुरा बुझ्न बाहिर निस्किए । ‘प्रयोगशाला बाहिर बुढाबुढीहरुको बिहानैदेखि ठूलो भिड लागेको छ ।’ अर्को समाचार आयो । 

‘विश्व टेलिभिजनको प्रत्यक्ष प्रसारण लिएर म अहिले जेनेटिक प्रयोगशालाको आँगनमा उभिएको छु, अहिले यहाँ खासगरी साठी कटेका मन्दिरका मठाधिस, पूजारी, वृद्ध, नायक, नेता, उद्योगपति, व्यापारी, कवि, कलाकारहरुको ठूलो भीड लागेको छ । भीडमा पुरुषहरुको सङ्ख्या अत्यधिक रहेकोछ ।’ पत्रकार प्रत्यक्ष प्रसारणमा बोल्दै थिए ।

लहर र रहरमा लौरो टेकेर उभिइरहेका वृद्धवृद्धाहरु देखिन्थे । एकैछिनमा अर्को समाचार बाहिरियो । ‘शरीरको अवस्था र आकार परिवर्तन गर्न दशलाख रुपैयाँ आवश्यक पर्ने ।’

अहिले भीड बैङ्कतर्फ मोडियो । छोराछेरी र नातिनातिनाका मोबाइलका घण्टीहरु बज्न थाले । ‘मेरो पैसा दे ।’ ‘मेरो खातामा पैसा ट्रान्सफर गरिदे ।’ ‘चेक काटिदे ।’ घरघरमा कोलाहल मच्चियो । झगडा सुरु भयो । 

‘आज र अहिलेबाटै कार्य थालिने । आकार परिवर्तन गरेको पचास वर्षसम्म एउटै अवस्थामा रहनुपर्ने ।’

पहिलो पालो नेताकै आयो । ऊ मख्ख थियो आफ्नो जवानी देखेर । अनुहार उही थियो । ‘तर मेरो सोच र बुद्धि पो कहाँ गयो त ? म को र कुन पार्टीको पो हूँ ?’ सनसनी रुपमा अर्को समाचार फैलियो ‘अवतारी नेताहरु आफूलाई आफैँले चिन्न छाडे ।’ दर्शक जनता निरास देखिन्थे ।

....साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा (अङ्क ११ मा प्रकाशित)

बैकुण्ठधाम

-चूडामणि नेपाल अकिञ्चन
विराटनगर १     

'होइन एकपटक हेरेरचाहिँ आउन कस्तो रहेछ ? बैकुण्ठ एक्सप्रेस ? स्वयम ब्रह्मा, विष्णु नारद नै आउनु भएको रहेछ भने त ?’ मनमायाले जिज्ञासा राखिन ।

होइन जो अठोट गरेर जान्छ त्यसले मात्र देख्छ रे ! उसको लागि मात्र ढोका खुल्छ रे ! अब आउन त को को आएका छन थाहा भएन ।’ फेरि मनमाया बोलिन् ।

अनि तल्ला घरे साइँली बजै र माथ्ला घरे माइली बजै बैकुण्ठ जाने सल्लाह र अठोट गर्दै नारायण मन्दिर गएका रे ! साइँली बजैलाई त एउटा बाटुलो र माथितिर गजुरजस्तो चुच्चो भएको यानभित्र तानेर राख्यो रे ! माइली बजै बोल्दै थिइन् ‘मैले त देख्दै देखिन ।’ माइली बजै भन्दै थिइन् । साइँली बजैलाई त उडाएर लग्यो होला ।’ ‘बैकुण्ठ एक्सप्रेसमा ।’

साइँली बजै हराइन । हल्ला खल्ला भयो  । घरमा भीड लाग्यो । रुवाबासी मैले पवित्रधाम पनि टेक्न पाइन । प्रकाशले आँखाहरु तिरमिराए । केही देखिन । म त्यहाँ आफैँ हराएझैँ लाग्थ्यो । मेरो शरीर कपासजस्तो भएको थियो । ‘साइँली त किन आएकी तेरो बेला भएको छैन ।’ बाहुन नरनाथले च्याप्प अँगाल्न खोज्दै हुनुहुन्थ्यो । म जमिनमा ड्याङ्ग पछारिएँ ।

‘जिउँदो मान्छेले यहाँ कसैलाई भेटन पाउँदैन । यो पवित्रधाम हो, जिउँदाहरुको बुद्धि अगाडि हामी मुर्ख हुन्छौँ । जिउँदाले हामीमाथि शासन गर्न थाल्छन् । तिम्रो देशमा त सबै मरेजस्ता छन् ।’ यस्तै बोलेझैँ सुनेँ । एकछिनपछि साइँली बजैलाई पुज्नेहरुको भीड लाग्यो ।

..साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा (अङ्क ७ मा प्रकाशित)

 भग्नावशेष

-चूडामणि नेपाल अकिञ्चन
विराटनगर– १    

'के भयो ? उठनु न भनेको ? मलाई त रिँगटा लागेजस्तो पो भयो त, सुन्नु भएन घर त गर्लाम्मै लडिसक्यो हेर्नु न भनेको ?’ निर्जला रुन थालिन् ।

आफू र छोराछोरीलाई कुखुराको पोथीले चल्ला छोपेझैँ छोपेर बेहोस भएका निरजलाई घच्घचाइन् । निरजले भूकम्पको पहिलो झट्कामै छानाबाट झर्न पुगेको बलोलाई समाउन पुगेछन् । उनका दुबै हात भाँचिए । तत्काल सोहोरिएर आएको माथिल्लो गाह्रोलाई उनले लात्तले अर्कोपटि ठेल्न भ्याएछन् । ठूलो ढुङ्गो टाउकोमा बजारिन पुगेछ ।

‘जाउ निर्जला आमा बुबालाई हेर छोराछोरी लिएर बाहिर जाउ । म अब बाँच्दिन होला हेर निर्जला प्रकृतिलाई कसैले जित्न सक्दैन । हामी आफै सुरक्षित हुनुपर्छ । सुरक्षाका उपायहरु अवलम्बन गर्नुपर्छ ।

‘उठ्नु न उठ्नु केही हुन्न उनी अझ भावुक भइन । म तान्छु आउनु ।’ उनले हात दिन सकेनन् ।

बाहिर चुक घोप्टयाएजस्तो अँध्यारो थियो । छोराछोरी निदाएका हुन् कि के भएको हो उनलाई थाहा भएन । आमाबुबाको कोठा पुरै ढुङ्गाले भरिएको थियो । उनी पस्न सकिनन् । उनी आफूहरु सुत्ने कोठमा माथि आउँदै थिइन् । अकस्मात् बाँकी घर गल्र्यामगुर्लुम्म ढल्यो । निरज चिच्याए । पानी देउन निर्जला पानी तर त्यो आवाज कसैले सुनेन ।

बाहिर छोराछोरी रोइरहेका थिए । घरभित्र भग्नावशेषमा निरजको साहस जिउँदै थियो आँट बटुलेर हातले केही समाउन खोजे तर मात्र पाखुराहरु तुर्लङ्ग झुण्डिए ।