समाचार

१५, जेठ 

नेपाल  प्रज्ञा प्रतिष्ठानमा झिल्का साहित्य समाजद्वारा आयोजित एक कार्यकममा तीन वटा झिल्का कविता सङ्ग्रहको एकसाथ लोकार्पण सम्पन्न भएको छ । उक्त कार्यक्रममा कार्यक्रमका प्रमुख अतिथि एवम् नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानका निवर्तमान सदस्य सचिव डा. धनप्रसाद सुवेदी र साहित्यकार वसन्त अनुभवले संयुक्त रूपमा विमोचन गर्नुभएको थियोे ।

झिल्का साहित्य समाज नेपालका अध्यक्ष एवम् झिल्का प्रवर्तक वसन्त अनुभवको अध्यक्षतामा भएको उक्त कार्यक्रममा नवीनतम् काव्यिक विधा झिल्का कविताका ३ वटा पुस्तकहरू विमोचन भएका थिए। विमोचित पुस्तकहरूमा नेपाल, भारत लगायत विश्वका विभिन्न मुलुकहरूमा रहनुभएका ८३ जना नेपाली भाषी झिल्काकारहरूको संयुक्त झिल्का कवितासङ्ग्रह ‘आवाज’, झिल्काकार वसन्त अनुभवको एकल झिल्का कवितासङ्ग्रह ‘अनुभव’ र झिल्काकार सुरेशकुमार पाण्डेको झिल्का कवितासङ्ग्रह ‘आँगन’ रहेका छन्।

विमोचित कृतिहरूमध्ये ‘अनुभव’को समीक्षा समीक्षक प्रमोद नेपालले, ‘आँगन’को समीक्षा समीक्षक अनुराग अरुणले र ‘आवाज’ संयुक्त झिल्का कवितासङ्ग्रहको समीक्षा समीक्षक अरुण बहादुर खत्री नदीले गर्नुभएको थियोे ।

लघुकथा (अङ्क १० मा प्रकाशित)

कमेन्ट

-वसन्त अनुभव
घोराही उपमहानगरपालिका- १४, दाङ  

उसको साहित्यमा निकै दख्खल थियोे । कथा, कविता लगायत साहित्यका विविध विधामा कलम चलाउने गर्दथ्यो । फेसबुकमा रचना पोस्ट गर्दा प्रायः मलाई ट्याग गर्ने गर्दथ्यो । मैले लाइक, कमेन्ट गरेर उसको हौसला बढाइदिन्थेँं । ऊ निकै खुसी हुन्थ्यो । कहिलेकाहीँ कल गरेरै आभार पनि प्रकट गर्दथ्यो ।

धेरैपछि आज मेरो सृजना पनि प्रतियोगितामा उत्कृष्ट भएको थियोे । मेरो खुट्टा भुइँमा थिएन । मैले खुसी बाड्न चाहन्थेँ; तसर्थ उक्त सृजना फेसबुकमा पोस्ट्याएँ । ऊ लगायत धेरै साथीहरूलाई ट्याग पनि गरेँ । 

'साथीहरूको कस्तो कमेन्ट आउँला ?' जान्न आतुर थिएँ । घरी-घरी फेसबुकमा नियालिरहेको थिएँ । एकछिनपछि उसको कमेन्ट आएको नोटिफिकेसन देखायो । खुसी र उत्सुकतासँगै त्यसलाई खोलेँ । कमेन्ट हेर्दा मेरो खुसी, उमङ्ग सबै मरेर आयो । जहाँ लेखिएको थियोे- "भो भो ! यसरी ट्याग गरेर अरूलाई डिस्टर्ब गरिरहनु पर्दैन । ट्याग नगरे पनि देखिन्छ ।"

लघुकथा समाचार

नआलमको प्रथम साधारणसभा सम्पन्न
दुई दर्जन बढी सर्जक/पाठक सम्मानित

 – वसन्त अनुभव

चितवनको राप्ती नगरपालिकाको डडुवास्थित जुमेरा होटेल एण्ड लजमा स्रष्टा सम्मान, लघुकथा वाचन, सांस्कृतिक प्रदर्शनी तथा संस्थाको प्रथम साधारणसभा भव्यरूपमा सम्पन्न भएको छ । नमस्ते आधुनिक लघुकथा मञ्च (नआलम)को आयोजनामा सम्पन्न उक्त कार्यक्रमको उद्घाटन राप्ती नगरपालिकाका नगरप्रमुख शमशेर लामाले गर्नुभएको थियोे ।

कार्यक्रममा लघुकथाको क्षेत्रमा विशिष्ट योगदान पु-याउनुहुने दुई दर्जन हुने वरिष्ठ समालोचकहरू डा. विदुर चालिसे, डा. शंकरप्रसाद गैरे र लक्ष्मण अर्याललाई लघुकथाश्री समालोचक सम्मान २०८०’ बाट सम्मान गरिएको थियो । त्यस्तै वरिष्ठ साहित्यकार डा. शेखरकुमार श्रेष्ठलाई लघुकथा कृति ’बोकाको खुसी’को लागि ’लघुकथालय पुरस्कार– २०८०“ बाट सम्मान गरिएको थियोे ।

लघुकथाको क्षेत्रमा विशिष्ट योगदान दिनुहुने युवा लघुकथाकारद्वय वसन्त अनुभव र ज्यो. नानी बिवुलाई ’हेमलता स्मृति लघुकथा सम्मान २०७९’ बाट सम्मान गरिएको थियोे । त्यस्तै युवा लघुकथाकारद्वय अनु विज्ञाति र अनुग्रह राना मगर ’पुष्प’लाई ’हेमलता स्मृति लघुकथा सम्मान–२०८०’ बाट सम्मान गरिएको थियो ।

सो अवसरमा सालभरिमा सबैभन्दा बढी गुणात्मक लघुकथा लेख्ने लघुकथाका सर्जकहरूलाई ’वर्ष लघुकथाकार–२०७९ र ८०’ बाट सम्मान प्रदान गरिएको थियो । २०७९ मा प्रथम हुने डा. विदुर चालिसे, द्वितीय– गंगा खड्का र तृतीय– तुलसी पण्डितलाई सम्मान गरिएको थियो । त्यस्तै २०८० मा प्रथम हुने अरुणबहादुर खत्री ’नदी’, द्वितीय– डा. विदुर चालिसे र तृतीय– धनराज गिरीलाई सम्मान गरिएको थियो ।

लघुकथा (अङ्क ७ मा प्रकाशित)

योगदान

-वसन्त अनुभव
घोराही १४, दाङ  

"सारा मुलुक गन्हाइसक्यो । अब पनि हामी हात बाँधेर चुप बस्यौँ, केही गरेनौँ भने मुलुक कङ्गाल हुन्छ ।" अभियानको संयोजन गर्दै उसले आवाज बुलन्द ग-यो ।

युवाहरूलाई आह्वान गर्दै उसले अगाडि भन्यो– "सबै युवाहरू जुट्नुहोस् । हाम्रो भ्रष्टाचार र अनियमितताको विरुद्धको अभियानमा सरिक बन्नुहोस्; योगदान दिनुहोस् ।"

उपस्थित युवाहरूले सिट्टी मारे; ताली बजाए । हात उठाएर ऐक्यवद्धता जनाए । त्यसपछि ऊ सरासर छापाखाना पुग्यो; जहाँ उसले भ्रष्टाचार विरोधी पर्चा, ब्यानर छाप्न दिएको थियोे ।

"यी पर्चा, ब्यानर गरेर जम्मा कति भयो, साहुजी ।" सामान लिँदै उसले भन्यो । "जम्मा पाँच हजार । बिल बनाइदिऊँ ?" साहुजीले भने ।
"दस हजार । हो, दस हजारको बिल बनाइदिनुस् । यत्रो अभियानमा लागिएको छ, अलिअलि म्यानेज त गर्नैप-यो ।" उसले भन्यो ।
"बाह्र हजार ? मैले त दस हजार भनेको होइन ?" साहुजीले दिएको बिल हेरेर ऊ आश्चर्यचकित भयो ।

"दुई हजार, मेरो हजुर ! अभियानमा अलिअलि योगदान त मेरो पनि छ, होइन र ?" दाँत देखाउँदै साहुजीले भने ।

लघुकथा (अङ्क ६ मा प्रकाशित)

चोर

-वसन्त अनुभव
घोराही १४, दाङ 

"चोर आयो । चोर चोर ।’’ बाहिरबाट चर्को आवाज आयो ।
“खै चोर ? कहाँ छ ?’’ म अतालिँदै बाहिर निस्किएँ ।
“चोर पनि कुरेर बस्छ त हजुर ? भाग्यो नि उतातिर ।’’ अपरिचित व्यक्तिले मलाई हेर्दै बोल्यो ।

“पकड्नु पर्दैन् । अनि तपाईं को हो ? मैले त चिन्न सकिनँ नि ।’’ मैले जिज्ञासा राखेँ ।

“खासमा म तपाईलाई भेट्न आएको । म झुल्के गाउँको .... ।’’ उसले आफ्नो परिचय दिंदै थियो । उसलाई बीचैमा रोकेर आत्तिँदै मैले भने,– “ठिक छ, ठिक छ । परिचय गर्दै गरौँला । तपाईं अहिले बस्दै गर्नुहोस् । म चोर समात्न जान्छु । तु गएर आइहाल्छु ।’’

चोरको खोजीमा यताउता दौडेर हठात् म, चोर नभेटेपछि घर फर्किएँ । घरमा उक्त अपरिचित व्यक्ति थिएन, साथमा घरका बहुमूल्य वस्तु पनि ।

भुइँमा पट्टाइएको कागज देखेँ । उठाएर पढ्दा स्तब्ध भएँ । जसमा लेखिएको थियो, “अरे मूर्ख चोरलाई घर जिम्मा लगाएर कहाँ हिँडेको?’’

लघुकथा (अङ्क २ मा प्रकाशित)

असल छिमेकी

-वसन्त अनुभव
घोराही १४, दाङ 

"हैन ए तिखे ! के चाला हो हँ तेरो ? यसरी मनलाग्दी आँठो ताछ्न हुन्छ ? तँलाई रत्तिभर लाज लागेन ?" आँठो ताछेको देखेर भक्ते उम्लियो ।

"लाज.. ? लाज त तिमीलाई लाग्नुपर्ने हो । यसरी अर्काको जग्गा मिच्न पाइन्छ ? मैले आफ्नो बारीतिर आएको झार पनि ताछ्न नपाउनु ?" तिखे पनि बम्कियो ।

"झार ताछ्ने भन्दैमा आँठै भत्काउन पाइन्छ ? तैँले निहुँ नै खोजेको होस् त !" भक्तेको पारो झनै तात्यो ।

"हो, मैले निहुँ नै खोजेको हो । के नाप्छौ नाप ? जो चोर उसैको ठुलो स्वर !" कम्मर कस्दै तिखेले हात सुर्कन थाल्यो ।

रिसको झोकमा भक्ते तिखेमाथि जाइलाग्दै हात उठाउन के तम्सेको थियो, एक्कासि चक्कर खाएर भुइँमा बङ्लङ्ग पल्टियो । होशमा आउँदा भक्ते
अस्पतालको बेडमा थियो ।

"ए डाक्टर नानी ! मलाई के भएको थियो ? यहाँ कसले ल्यायो ?" भक्तेले नर्सलाई बोलाउँदै भन्यो ।

लघुकथा (अङ्क ४ मा प्रकाशित)

न्याय

-वसन्त अनुभव
घोराही – १४, दाङ 

"हार्दिक स्वागत एवम् बधाई छ, यहाँलाई ! अन्ततः न्यायको जित भएको छ ।" जेलमुक्त भइ भर्खर आएका दुखीप्रसादलाई एक पत्रकारले सोधे । अदालतले उसलाई निर्दोष साबित गर्दै फैसला दिएपछि ऊ आजै रिहा भएको थियो ।

तर दुखीप्रसादले कुनै प्रतिक्रिया दिएन । उसको अनुहारमा पनि कुनै खुसीका धर्साहरू देखा परेनन् ।
"तपाईं खुसी देखिनुहुन्न नि ? के तपाईं अदालतको यस फैसलाबाट सन्तुष्ट हुनुहुन्न ? तपाईं निर्दोष साबित हुनुभएको छ । टन्न क्षतिपूर्ति पाउनुभएको छ, खुसी हुनुस् ।" अर्को पत्रकारले भन्यो ।

"सन्तुष्ट ? निर्दोष ? क्षतिपूर्ति ? हा हा हा !" दुःखीप्रसाद एक्कासि जोड जोडले हाँस्यो । उसको अस्वाभाविक व्यवहार देखेर मान्छेहरू डराए । पागलको संज्ञा दिए ।

हाँस्दाहाँस्दै ऊ भावुक बन्यो । अनि गहभरि आँसु लिदै अगाडि भन्यो– "तपाईं नै भन्नोस् पत्रकार नानी ! म खुसी हुनु कि दुःखी ? म निर्दोष हुँदाहुँदै ५०/५५ वर्ष जेल बसेँ । मेरो उर्वर जिन्दगी कालकोठरीमै सकियो । घर रहेन, परिवार रहेन । अहिले न्याय पाएर के गर्नु ? यो न्यायले, यो क्षतिपूर्तिले मेरो घाउ भरिन्छ र?"

लघुकथा (अङ्क ३ मा प्रकाशित)

आमूल परिवर्तन

-वसन्त अनुभव
घोराही १४, दाङ

ऊ झुपडीबाट उठ्यो, चप्पल लगाएर । हक र अधिकारका आवाज बुलन्द ग¥यो । भ्रष्टाचार र गलत प्रवृत्तिको खुलेर विरोध ग¥यो । आमूल परिवर्तनको कुरा उठायो ।

“हिजो चप्पल लगाएर हिँड्नेको आज पजेरो गाडी कसरी भयो ? गाउँको माटे घरमा बस्नेको आज सहरभरि भव्य महलहरु कहाँबाट आयो ? ती सबैको भन्डाफोर गर्न जरुरी छ । त्यसका लागि पनि म राजनीतिमा छिरेको हुँ ।“ उसले चुनावी माहोल ततायो ।

उसको कुरालाई जनताले अनुमोदन गरे । फलस्वरुप उसले अत्यधिक मत लिएर चुनाव जित्यो । र मन्त्री बन्यो ।

“घर बाहिर बसेर भित्रको फोहोर बढार्न सकिन्न । तसर्थ घरभित्र छिरेको हुँ ।“ मन्त्री भए लगत्तै उसले छोटो प्रतिक्रिया दियो ।

धेरै समयपछि आज ऊ पजेरोमा भेटियो । सहरभरि रहेका उसका गगनचुम्बी महलले उसैको गाउँको झुपडीलाई गिज्याइरहेका थिए ।
îîî