"आहा ! कति सुन्दर स्थान ?” अर्चनाले साथीहरूलाई हेर्दै आश्चर्य व्यक्त गरिन् ।
राधाले अर्चनाको समर्थन गर्दै भनिन्, “तिमीलाई थाहा छ यो टेक्सास, ह्युस्टनको सबैभन्दा सुन्दर प्राकृतिक पार्क हो ।”
सबै जना शेडघरभित्र ल्याएको सामानहरू बिसाउँदै वरिपरिको मानव निर्मित प्राकृतिक सुन्दरताभित्र डुब्न थाले ।
एकैछिनमा ब्रेकफास्ट तयार भयो । सवै ब्रेकफास्ट खाएर कोही म्युजियमतिर, कोही प्लानेटेरियमतिर, कोही जिउँदो पुतली सङ्ग्रहालयतिर, कोही फाउन्टेनको नजिक गएर फोटो खिच्न थाले । ससाना बालकहरू फनपार्कभित्र रमाउन थाले ।
लन्च खाने निर्धारित समय १ बजिसकेको थियो । सबै लन्चको लागि जम्मा भइसकेका थिए ।
राधाले वरिपरि सवैलाई हेर्दै सोधिन्, “मैले अघि देखिन बिपिनलाई देखिरहेको छैन, कहाँ गयो ?”
– “हो, बिपिनलाई देखिरहेको छैन, हामी खोजेर आउँछौं है” भन्दै महेश र केही साथीहरू गए ।
एकैछिनमा बिपिनलाई दुईजनाले पाखुरा समाउँदै ल्याए । बिपिनको आँखाबाट आँसु बगिरहेको देखेर अर्चनाले आत्तिँदै सोधिन्, “के भयो हँ बिपिन तिमीलाई ?”
