अन्तर्वार्ता (अङ्क ३२ मा प्रकाशित)

 

ध्रुव दाइ, प्रश्नको उठान यसरी गरौं – तपाईंको बाल्यकाल र प्रेरणाको स्रोत बताईदिनु न ?

मेरो बाल्यकाल मध्यम वर्गीय परिवारको अभाव, बन्द समाजको सानो घेरा र क्षितिज टाढा छैन भने अनुभूतिहरूबीच बित्यो । त्यो बेला आकाश पनि सीमित थियो । अहिलेजस्तो संसार व्यापक र बृहत् भन्ने थाहा भएको भए शायद जीवन अझ बढी उपलब्धिमूलक हुने थियो कि भन्ने लाग्छ । तर समयलाई शायद यसरी तुलना गर्नु उचित नहोला । त्यो बेलाको सानो संसार पनि बडो रोमाञ्चक र उल्लेख्य अनुभूतिले युक्त थियो भन्ने अहिले लाग्छ ।

प्रेरणाको स्रोत वास्तवमा त्यो बेलाको समाज र टोल–टोलमा खुलेको पुस्तकालयमा गएर पत्रपत्रिका हेर्ने र उपन्यासहरू ल्याएर पढ्ने अवस्थालाई दिनुपर्छ । भर्खर खुल्न थालेको समाज थियो त्यो बेला । र देशका विभिन्न भागहरूबाट पत्रिका प्रकाशन र लेखकहरू जुरमुराउन थालेको अवस्था थियो । त्यस्तो समाजमा हुर्केकाले लेखनतर्फ प्रवृत्त गरायो भन्ने लाग्छ ।

लघुकथा (अङ्क ३ मा प्रकाशित)

 नौलो दृष्टि

-ध्रुव मधिकर्मी
भक्तपुर   

एउटाले अर्कोलाई बहुला भन्यो ।
जवाफमा उसले पनि भन्यो, – तँ लठुवा, तेरो के औकात !
तँ सिल्ली, बोली फेरिरहनेसित के कुरा गरुँ ।
छिः, तँ दलाली गर्नेको के मुख हेरिरहनु !

ती चार पाँच जना थिए । यसरी एकले अर्कोसित मुखातीव हुँदै शब्दप्रहार गरिरहे । एवम्प्रकारले तिनीहरुबीच धारेहात लाउँदै निम्न स्तरको गालीगलौज पनि चल्न थाल्यो । भँडुवा, चोर, डाँका, सन्की, पाजी, विदेशी दलाल, गधा, मूर्ख, पटमूर्ख, बलात्कारी आदि । शब्दकोषमा भएकोभन्दा बढी शब्द तिनीहरु एकले अर्कोलाई क्षेप्यास्त्र सरह प्रयोग गरिरहे ।

तिनीहरुको वाक्युद्ध कुनै महाभारतभन्दा कम थिएन । कतिपय व्यक्ति तिनका अश्लील र असभ्यता देखेर लज्जित हुँदै छेउ लाग्दै थिए । बीच सडकमा जारी वाक्युद्धलाई मान्छेहरु कुनै निःशुल्क मनोरञ्जन सरह तमासा हेर्दै थिए । म पनि तमासेमै थिएँ । तर मलाई अन्त जानु थियो । त्यसैले धेरै वेर बसिनँ । म हिँडेँ ।
साँझ म समाचार संकलनको क्रममा एउटा पाँचतारे होटलमा पुगेँ ।     
दिउँसो सबैका सामु तमासा गर्दै धारेहात लगाउँदै गालीगलौज गरिरहेका बहुला, लठुवा, सिल्ली, दलाल र बलात्कारी जस्ता गालीबाट विभूषित तिनै झगडियाहरुलाई होटलको विशेष हलमा पङ्क्तिबद्ध देखें । त्यहाँ उनीहरु एक शब्द पनि नबोली अनुशासित भएर कुनै अपरिचित व्यक्तिको कुरा बडो मनोयोगले सुन्दै मित्रवत् ढङ्गले भतेर पो गरिरहेका थिए ।

मलाई त्यो नौलो दृश्य समाचार बनाउँ या नबनाउँ दोमन भयो ।

म किन लेख्छु ? (अङ्क ३ मा प्रकाशित)

लेख्नु उतिबेला जतिबेला यसको प्रारम्भ गरेँ, रहर थियो । जिज्ञासा थियो । उत्सुकता थियो । के के न गरेँ वा के के न गर्छु होला जस्तो अज्ञात रहस्य थियो ।

उतिबेला अर्थात् ०३२ । ०३३ सालतिरको कुरा हो । विद्यालय तह सकेर कलेज पस्ने तरखरमा जीवन थियो । एउटा मुक्ति, स्वतन्त्रता र खुल्लापनको आरम्भ चरणमा थिएँ । नत्र दैनिक विद्यालय र पढाइको भार । त्यतिबेला मज्जासित घुमफिर गर्ने, खाने, मनलागी खेल्ने उमेर थियो तर उपलब्ध थिएन ।

विद्यालय तह पार गरेपछि घुमघाम गर्ने, पुस्तकालय चहार्ने, सिनेमा हेर्ने होइन नपाए हलमा पोष्टर मात्र भए पनि हेर्ने रुचि पैदा भयो । पुस्तकालय जाँदा पत्रपत्रिकामा छापिएका फोटाहरु हेर्ने, सिनेमाका कलाकारहरुका बारेमा पढ्ने, कविताकथाहरु पढ्ने, कोठेपद भर्ने, पत्रमित्रता गर्ने आफ्नो पनि नाम छापियोस् भन्ने चाहना गर्ने आदि इत्यादि रहरले लेखनतर्फ डो¥याएको हो । अझ मुख्य कुरा त आफ्नो नाम छापिएको हेर्ने उत्कण्ठाले लेखायो ।
यो उतिबेलाको कथा हो । तर अब त्यो स्थिति रहेन । अब केवल नाम होइन नामलाई एउटा उचाइ दिनु त्यसलाई सार्थक पार्नु महत्वपूर्ण कुरो हो । आफ्नो उपस्थितिको औचित्यका लागि लेख्नु आवश्यक भयो । त्यसैले लेख्छु ।

मलाई आफ्नो समयको परिवेशको कुरा लेख्नु छ । अनुभव र भोगाइको निचोडलाई आफ्नै दृष्टिकोणबाट तर अरुभन्दा फरक भएर लेख्नु छ । मलाई आफ्नो मात्र होइन अरुको कुरा पनि लेख्नु छ । त्यसैले लेख्छु ।
–भक्तपुर