 |
"बुढी ! तिम्रो साथ सहयोगले मैले लोकसेवा आयोगको परीक्षामा अधिकृतमा नाम निकाल्न सफल भएँ । म यस पटकको पहिलो दशैँ पेस्कीमा केही रकम थपेर तिमीलाई सुनको चुरा बनाइदिन्छु ।” दिपकले सृजनालाई भने ।
“सुनको भाउले आकाश छोएको बेलामा नि कसैले सुन बनाउँछ । बरु चुरा बनाइदिने पैसाले मेरो कवितासङ्ग्रह प्रकाशित गरिदिनुहोस् न ।” सृजनाले जोसिँदै भनिन् ।
दिपक केही बेर घोरिए र भने, “तिम्रा कुरा पनि ठिकै हुन् तर तिम्रा दिदीबहिनी सधैँ गहनाले झपक्क भएर हिँड्छन् । मैले भने एउटा चुरा पनि बनाइदिन……. ।”
दिपकको कुरालाई बिचैमा काट्दै सृजनाले भनिन्, “गहना लगाएर को ठुलो भएको छ र ?” सृजनाको समझदार कुराले दिपकलाई खुसी लाग्यो । यति बुझकी श्रीमती पाएकोमा उनी हर्षले गद्गद भए । उनले फेरि सृजनालाई सम्झाउँदै भने, ”किताब पनि पछि निकालौँला, अहिलेलाई चाहिँ तिम्रो लागि एउटा चुरा नै बनाइदिने साह्रै रहर छ बुढी !”
सृजनाले कृतज्ञ भाव प्रकट गर्दै दिपकलाई भनिन्, “गहना त लगाउन्जेल मात्रै मान्छेले देख्ने हुन् तर कृतिलाई त मरेपछि पनि लोकले देख्छ त्यसैले यसपटक त किताब नै निकाल्ने हो बुढा ।”
–बुढानिलकण्ठ, काठमाडौँ
