Showing posts with label विनोद खड्का. Show all posts
Showing posts with label विनोद खड्का. Show all posts

Sunday, September 13, 2026

लघुकथा (अङ्क ३८ मा प्रकाशित)



खसीको मासुको किलोमा दुई सय बढ्यो । अरूले त तीनसयदेखि पाँचसयसम्म बढाएका छन् । हाम्रोमा मात्रै हो कम ।’’ मासु पसलेले आफ्नो पसलको दैलोमा उभिएका ग्राहकहरूको भीडलाई सम्बोधन गर्दै भन्यो ।

''हरेक मासु पसलमा कुखुराको मासु पनि उत्तिकै थुप्रिएको छ त । कसरी बर्डफ्लूले असर गर्‍यो कुखुराको मासुलाई ?’’ एकजना ग्राहकले प्रतिक्रिया जनायो ।

"बर्डफ्लू रोग नलागेको कुखुरा मात्रै आउँछ बजारमा । त्यसैले कुखुराको मासुको पनि भाउ बढेको छ नि ।’’ मासु पसलेले थप्यो । "यसरी जे पायो त्यही भाउ राख्न पाइन्छ र? कसले दिन्छ स्विकृति, संघिय सरकारले कि स्थानीय पालिका सरकारहरूले ?’’ अर्को ग्राहकले पनि आफ्नो आवाज रोकेन ।

"यो देशमा जसले जे सामानको भाउ जति राखेर बेचे पनि कसैले प्रश्न गर्दैन । एम.आर.पी. भन्ने कुन चराको नाम हो कसैलाई थाहै छैन । न कुनै निकाय छ वास्तविक रूपमै बजार अनुगमन गर्ने, न त बलियो उपभोक्ता मञ्च नै छ उपभोक्ताहरूको हितमा बोल्ने । केन्द्र सरकार भन्ला स्थानिय सरकारको काम, स्थानिय सरकार भन्ला यो त संघिय सरकारको काम । कामै नगर्नेहरूलाई कसको काम के हो सम्म पनि थाहा छैन । पद्धतिमै लागेको छ बर्डफ्लू भन्दा कडा रोग अनि कुखुरालाई बर्डफ्लू लाग्दा खसीको मासुको भाउ बढ्ने नै भयो नि ।’’ एकजना ग्राहकले प्रतिक्रिया जनायो र आफूले खरिद गरेको मासुको पोको च्यापेर बाटो लाग्यो । 

अरू ग्राहकहरू एकापसमा मुखामुख गर्न थाले ।

– सिर्जनानगर, सल्लाघारी, भक्तपुर

--------------------------------------
.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो
लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।


Monday, July 13, 2026

लघुकथा (अङ्क ३६ मा प्रकाशित)


'मेरो एउटा किताब किनिदिनोस् न ! मूल्य धेरै राखेको छैन, तीन सय मात्रै राखेको छु । वितरकहरूलाई दियो भने न पैसा आउँछ न किताब फिर्ता हुन्छ । त्यसैले आफैले बेच्दै हिँड्ने गरेको छु । हरेक साथीभाइले एउटा एउटा किताब लिएर मलाई सहयोग गरिरहेका छन् ।’ एउटा साहित्यिक कार्यक्रममा भाग लिँदै गर्दा छेवैका अर्का सहभागीलाई अनुरोध गरे सर्जक महोदयले । भर्खरै झोलाबाट निकालेको एउटा किताब उनको हातमा थियो ।

'तपाईं जस्तो साहित्यकारले पनि मान्छे मान्छेलाई किताब बेच्दै हिँडेर हुन्छ ? एउटा वितरकको जिम्मा लगाइदिनुस् । कतिलाई अनुरोध गर्नु हुन्छ किताब किनिदिनोस् भनेर । पैसाकै खाँचो पनि होइन तपाईंलाई । सरकारी पेन्सन आउँछ महिनैपिच्छे । उता अमेरिका बसेका छोरा बुहारीले पठाउँदा हुन । अष्ट्रेलिया बसेका छोरी र ज्वाईले पनि पठाउँदा हुन खर्च । यता बुढाबुढी दुई ज्यान । घर भाडा पनि गतिलै रकम आउँछ राजधानीमा । छोड्नोस् यस्तो किताब बेच्दै हिँड्ने काम ।’ ती सहभागीले सल्लाह दिए ।

'हैन म किताब लिन्न भने त सक्किगो नि । पैसा हालेर किन्दिन भन्ने हो भने एउटा किताब त म सित्तैमा पनि दिन सक्छु । किन नानाथरी ज्ञान दिनु पर्‍यो । के अरूसँग ज्ञान बटुल्दै हिँड्नु पर्ने मान्छे हुँ र म ?’ क्रोधले भरिएर जुरूक्कै उठे सर्जक, र पछाडीतिर लागे । 

- दुवाकोट, भक्तपुर

--------------------------------------
.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो
लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।

Wednesday, May 6, 2026

लघुकथा (अङ्क ३४ मा प्रकाशित)

साहित्यिक कार्यक्रमका सञ्चालक आशन ग्रहण गराउँदैछन् मञ्चमा झण्डै एक दर्जन जति आगन्तुकहरूलाई मुख्य, विशेष तथा अतिथिका रूपमा । साहित्यकारहरूको फाट्टफुट्ट झुल्किने क्रम रोकिएको छैन । 

"तपाईंलाई कसले बोलाएको हो यो कार्यक्रममा?" छेवैमा बसेका महोदयले सोधे साउतीको स्वरमा कानैनेर । 

अनायास अनपेक्षित प्रश्न आउँदा म हल्का झस्किए । फेसबुकमै पोस्ट्याउने चलन छ कतिका निम्तो सार्वजनिक रूपमै । जलपानको बजेट टाईट हुने आयोजकहरूले निम्तोलाई पनि टाईट गर्दै मेसेन्जरमा वान टु वान निम्तो पठाउँछन भन्ने सुनेको हो ।

फलानाले बोलाएको भनेर मैले निम्तो गर्नेको नाम बताए ।

खोई के सोचे कुन्नी, उनले थपे "आजभोलि आयोजकहरूले आफ्नो दल, गुट वा समाजका साहित्यकार लेखकहरूमात्रै बोलाउँछन यस्ता कार्यक्रमहरूमा भन्ने सुन्छु । प्रगतिशिल, प्रजातान्त्रिक भन्न रूचाउनेहरूले निम्ताउने प्रमुख अतिथि र निम्तालुहरू त्यही अनुसार राजनैतिक हिसाबका हुन्छन रे ! लेखाई र बोलाईमा जतिसुकै आदर्श छाँटे पनि तिनले समग्रमा गर्ने व्यवहार भने फरक देखिएन यो देशमा, पाएसम्म आफै खाँउ, आफूले नपाए आफ्नैलाई ख्वाँउ । साहित्य नबिग्रियोस भन्छु ।"

मैले तोलाको जिब्रो फड्कार्नुको साटो धार्नीकै टाउको हल्लाएर सहमति जनाईदिए पछि उनले अझै हौसिदै थपे "त्यसो त आउनेहरू पनि ज्यादाजसो बेरोजगार र पेन्सनवाला नै हुन्छन । ती पनि कहाँ जाउन बरा । पेन्सन लिन ३ महिनामा एकपटक गए भैगो । बगली तातो हुनेहरूलाई घरमै थच्चिन मनले मान्दैन भन्छन । खर्च गर्ने पनि उमेरै रहेन । त्यसमाथी राजधानीतिर काम नै छ भने त एक काम दो पन्थ भैगो । एउटै बस भाडाले खाजा पनि भयो, शौचालयको व्यवस्था पनि ।"

- चाँगुनारायण –१, दुवाकोट, भक्तपुर

...........................................................................‍
..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो
लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।