माझखण्ड बिहार नजिकैको चिहान डाँडाका अग्ला रूखहरूका बीच, जहाँ सल्लोका पातहरूले जमिनलाई सुगन्धित ओछ्यानझैँ ढाकेका थिए, माझखण्ड बिहारबाट सुयोग भन्ते एकछिन अघि एउटा पुरानो रूखको खस्रो काण्डमा अडेस लागेर बस्नुभयो । गाढा रातो चीवरमा बेरिनुभएको हुनाले बिहानको चिसोले उहाँलाई छोएको सम्म थिएन । केही घण्टाअघि बिहारबाट निस्कँदा मनमा रहेको गरुङ्गो सोचाइको बोझ अब बिस्तारै हलुका हुँदै गएको थियो ।
उहाँले आँखा बन्द गर्नुभयो र आफ्ना अशान्त विचारहरूलाई पन्छाउँदै जङ्गलको संगीतलाई सुन्न थाल्नुभयो । माथि अग्ला सल्लोका रूखहरूबाट छानिएर आएका सूर्यका किरणहरूले हरिया पातहरूलाई उज्यालो पारिरहेका थिए । नजिकै पातहरूको सरसराहटले कुनै सानो जङ्गली जीव आफ्नै धुनमा हिँडिरहेको सङ्केत गर्थ्यो, जसलाई त्यहाँ शान्त बसिरहेका भन्तेको उपस्थितिले कुनै फरक पारेको थिएन ।
सुयोग भन्तेको लागि ध्यान भनेको यथार्थबाट भाग्नु थिएन, बरु यथार्थमै फर्कनु थियो । प्रत्येक ढिलो र नियन्त्रित साससँगै, उहाँको शरीर र वरपरको जङ्गलबीचको सीमा धमिलो हुँदै गयो । उहाँको सास सल्लोका शाखाहरूमा चल्ने हावासँग मिलिरहेको थियो भने उहाँको सीधा ढाड पछाडिको रूखको काण्डझैँ स्थिर थियो ।
सास फेर्ने र छाड्ने यो शान्त प्रक्रियामा घण्टौँ समय कसरी बित्यो पत्तै भएन । जब उहाँले बिस्तारै आँखा खोल्नुभयो, सूर्यको प्रकाश ढल्किइसकेको थियो र सम्पूर्ण जङ्गल सुनौलो रङ्गमा नुहाएको थियो । उहाँको मन स्थिर पानीझैँ निश्चल र कञ्चन भएको थियो, र उहाँ पहाडको त्यही शान्तिलाई हृदयमा बोकेर तलको संसारतिर फर्कन तयार हुनुभयो ।
– सिकागो, अमेरिका
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
