लेखन मानव चेतनाको उच्चतम अभिव्यक्ति हो, जसले अमूर्त विचार र अनुभूतिलाई मूर्त स्वरूप दिन सक्षम बनाउँछ । ‘म किन लेख्छु?’ भन्ने प्रश्न केवल मेरो जिज्ञासा होइन, यो मेरो अस्तित्वको सार हो । मेरा लागि लेखन एउटा साधना हो, जसले जीवनलाई अर्थ र उज्यालो दिन्छ ।
म लेख्छु, किनभने लेखनले मौन भावनाहरूलाई आवाज दिन्छ । जीवनका पीडा, आशा र अस्थिरतालाई शब्दमा ढाल्दा मनमा थुनिएको भावनाको ज्वारभाटा मुक्त हुन्छ । यो केवल आत्माभिव्यक्तिको माध्यम मात्र होइन, समाजको ऐना पनि हो । असमानता, अन्याय र विकृतिहरू उजागर गर्न, मौन आवाजहरूको प्रतिनिधित्व गर्न र विद्रोहको स्वर अलाप्न लेखन मेरो हतियार हो । शब्दहरूको सामर्थ्यले व्यक्तिहरूलाई जागरूक गराउँछ र चेतनाको नक्सामा नयाँ दिशा देखाउँछ ।
म लेख्छु, किनभने लेखन अमरता हो । शरीर नश्वर छ, तर शब्द अमर छन् । मेरा अनुभूति, दर्शन र परम्परालाई भावी पुस्ताका लागि सजीव राख्न लेखन मेरो माध्यम हो । यो समयको सीमाभन्दा पर लैजाने पुल हो, जसले अनुभवलाई कालजयी बनाउँछ ।
मेरा लागि लेखन केवल व्यक्तिगत खुसीको साधन होइन । यो आत्म–खोजको यात्रा हो र मानवताप्रतिको मेरो गहिरो प्रतिबद्धता पनि । लेखनले मलाई मेरो भित्री संवेदनासँग मात्र होइन, समाजका पीडित र उपेक्षितहरूसँग पनि जोड्छ । शब्दहरू क्रान्तिका बीज हुन् र लेखन ती बीज रोप्ने कर्म ।
अन्ततः, म लेख्छु, किनभने लेखन नै मेरो जीवनको सार हो । यो मेरो अस्तित्वको घोषणा हो । म लेख्छु, किनभने लेखनले मलाई सम्पूर्ण बनाउँछ ।
– धुनेबेसी–९, धादिङ हालः परदेश
-------------------------------------------------------
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
No comments:
Post a Comment