सुबोधले आफ्नै मिहिनेतबाट राम्रो ठाउँमा जागिर पाएकोले साथीभाइ र आफन्तहरूको लागि दिल फुकाएर खर्च गर्न कहिल्यै हिचकिचाउँदैन थियो ।
साथीहरूले पनि उ सँग घुम्न जाने, कतै गएर रमाइलो गर्ने प्रस्ताव राख्दा सजिलैसँग, “हुन्छ नि, भैहाल्छ नि’’ भनेर स्विकार्दथ्यो । आफन्त र साथीहरूले पैसाको खाँचो पर्दा उसै सँग सापटी लिएर गर्ज टार्दथे । उसले पनि विश्वास गरेर पैसा सापटी दिने गर्दथ्यो । मानौँ उ सबैकोलागि दुहुनो गाईसरि प्यारो बनेको थियो ।
तर विडम्बना…! समय र परिस्थिति सधैं आफ्नो पक्षमा हुँदैन । पैसा सापटी दिनु भनेको शत्रु कमाउनु हो भने झैँ, सुबोधले दिएको सापटी विरलै मात्र अरुबाट फर्किन्थ्यो । सापटी दिएको आफ्नै पैसा फिर्ता माग्दा पनि, “अहिले पैसा छैन, पछि फर्काउँला’’ भनेर पन्छिन्थे अनि सम्पर्क बिहिन हुन्थे । क्रमशः साथी र आफन्तहरू पैसाकै कारण उ देखि टाढिँदै गएका थिए ।
कमाइ भन्दा खर्च दिनानुदिन अत्यधिक मात्रामा बढ्दै गइरहेकोले आफ्नै घरव्यबहार चलाउन पनि मुस्किल पर्दै गएको सुबोधलाई महसुुस भयो ।
उसलाई छट्पटीले रातभर निद्रा लागेन । उसलाई पछुतो लाग्यो र पश्चाताप गर्दै आत्मसमिक्षा गर्न थाल्यो, “ओहो…! मैले त अनाहकमा अनावश्यक खर्च गरिरहेको रहेछु । पैसाको वास्तविक महत्त्वलाई बुझ्न सकेको रहेनछु । खर्च गर्न सकुन्जेल बलेको न्यानो आगोसरि सबैको म नजिक थिएँ । सबैजना मेरो अघिपछि लाग्थे । अहिले निभेको आगोसरि सबैले छोडेको खरानी जस्तो हुन पुगेँ । आखिर सबैले बलेको आगो नै ताप्ने रहेछ्न ।“ यति कुरा मनमा खेलाउँदा खेलाउँदै ऊ भुसुक्क निदायो ।
-का.म.न.पा. –७ चाबहिल, काठमाडौँ
No comments:
Post a Comment