लघुकथा (अङ्क २४ मा प्रकाशित)

 

हर्कप्रसादको अन्तिम श्वास बन्द भयो ।

तुलसाको मोठ नजिकै लिपपोत गरेर उनको लाश राखिएको छ ।

यता चमेली डाँको छोडेर रून थाली । भरपूर जवान छोरी रोएको देखेर चमेलीकी आमा आश्चर्य भइन् । उनले छोरीलाई सुम्सुम्याउँदै सोधिन् “छोरी ! तिमी रूनुको रहस्य के हो ? बुझ्न सकिन नि ?’’

“आमा ! यी मान्छेलाई मेरो जीवनप्रति किन इर्ष्या छ ? मैले मेरो पूर्ण जीवन किन जिउन नपाउने ? यो घरको मान्छेको मृत्यु भएको छ । अब मलाई मेरा परिवारबाट थुतेर त्यो लाशमा लगेर चढाउँछन् ।’’ चमेलीले गुनासो पोखी ।

“तिम्रो सुन्दरता र जवानीले तिनै लोकमा सुवास छरेको छ । त्यसैले कहिले लाशमा सजिएर त कहिले मठमन्दिरमा सजिएर तिमी भगवानको चरणमा जान्छ्यौ । मृत्यु त तिम्रा दाजुभाइले छाँटिएर, काटिएर, ओइलेर गर्ने गर्छन् ।’’ आमाले प्रष्ट पारिन् ।

आमाका कुरा सुनेर चमेली मुसुक्क मुस्काई ।

मुस्कानभित्र चमेलीको जवानीको रङ्ग छर्लङ्ग देखिन्थ्यो । 

– रातोपुल, काठमाडौँ

..............................................................................‍

..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।