बुँगाः भन्ने एउटा गाउँ थियो । त्यो गाउँको दुईजना साथीले शहर गएर व्यापार गर्ने योजना बनाए । दुबै साथीले अलग अलग दिशामा गएर व्यापार गर्ने कुरा पक्का/निश्चय गरे । पछि गाउँ फर्कने बेलामा भेटेर एकआपसको अनुभव आदान प्रदान गर्ने कुरा पनि पक्का गरेर दुबै शहर गए । दुबैको शुरुवाती दिनदेखि व्यापार राम्रोसित चल्न थालेछ ।
दुबै मध्ये एकजना साथी व्यापारको सफलताले अहङ्कारी भएछ । अहङ्कारीले सोच्यो कि उसले चाँडै धेरै रुपैयाँ कमाउँछु । निस्फिक्रीसाथ उसको व्यापार बढ्यो । जब व्यापारमा सरकारले कर बढाएको कारणले मन्दीको बादल छायो त उसलाई निकै नोक्सान भयो । यतिसम्म नोक्सान भयो कि उसको लगभग पूरा पूँजी लापरबाहीले खत्तम भयो । बर्बादी अवस्थामा उ आफ्नो साथी भेट्न गयो । मन्दीको बेला उ के गरिरह्यो होला भन्ने सोचेर साथीकहाँ गयो । उसले देख्यो कि मन्दीको समयमा पनि उसको साथीले मजासित व्यापारको लाभ कमाइरह्यो । उसले आफ्नो साथीसित व्यापार बारे सोध्यो, ॅॅतिम्रो व्यापार बारे अवस्था कस्तो छ ?’’
ॅॅमैले लगातार मेहेनत गरिरहेछु । व्यापारमा नयाँ नयाँ कुरा सिकेर योजना बनाएको छु कि कुनै पनि लापरबाही नगरिकन सावधानीपूर्वक व्यापार गरिरहेछु ।’’ साथीले जवाफ दियो ।
साथीको प्रेरणा लिएर उसले फेरि लापरबाही र अहङ्कार छोडेर व्यापार नयाँ ढङ्गले व्यापार गर्न थाल्यो र कठिन मेहेनत गरेर व्यापार गर्न थाल्यो । समयको भाग्यले उसलाई नाफाको शिखरमा चढाइदियो ।
अन्तमा दुबै साथी फेरि भेटेर गाउँ पर्कने समय मिलायो र ३ दिनपछि आफ्नो गाउँ फर्केछन् ।
– बालकुमारी, ललितपुर ९
