लघुकथा (अङ्क ३६ मा प्रकाशित)

गाउँको बीचमा रहेको सानो घरमा रमेशको ठूलो ऐना थियो । बिहान ऊ ऐनाको अगाडि उभिएर आफ्नै अनुहार नियाल्थ्यो ।

– “सुन्दर, धन, दौलत, पद, प्रतिष्ठा र सफल व्यक्ति म जस्तो कोही छैन,” ऊ मुस्कुराउँदै भन्थ्यो ।

– बिस्तारै रमेशको बोली फेरिन थाल्यो । उसले गाउँका साथीभाइलाई सानो देख्न थाल्यो । 

– साथीहरू टाढा हुन थाले । उसकी आमाले भनिन्, “बाबु, धेरै ऐना हेर्दा मान्छे अन्धो पनि हुन्छ ।” 

– रमेश हाँस्यो, “आमा, ऐनाले कसरी अन्धो बनाउँछ र ?”

– रमेशको व्यापार डुब्यो । उसले सहयोग माग्न खोज्दा, कोही अगाडि आएन । 

– एक्लै कोठामा फर्केर ऊ फेरि ऐनाको अगाडि उभियो । तर यसपटक उसको अनुहार फिक्का थियो, आँखा झुकेका थिए । 

– उसले बिस्तारै भन्यो, “म त आफैलाई मात्र हेर्दै रहेछु, अरूलाई कहिल्यै देखिनँ ।” 

– त्यस दिनपछि रमेशले ऐनामा कम, मानिसहरूको आँखामा बढी हेर्न थाल्यो । 

- रुकुमकोट

--------------------------------------

.‍..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।