"श्री मान् ! यति भएपछि पनि केही थप प्रमाण चाहिन्छ र ?” वादी पक्षका न्यायाधीशले स्वास्थ्य परीक्षणका रिपोर्टहरू देखाउँदै पढ्ने अनुमति माग्यो ।
“त्यो पर्दैन ।” प्रधान न्यायाधीशले बीचमै रोक्यो ।
पुगअपुग सत्र वर्षकी रसमति कठघरामा उभेकी थिइन् । बरु ढुङ्गा बोल्ला । उनी बोलिनन् । चाहेर पनि बोल्न सकिनन् । एकोहोरो रोइरहिन् मात्र । समाजमा मुख कसरी देखाउने भन्ने चिन्ताले हो या अन्यायमा परिने डरले । त्यो चाहिँ उनै जानून् ।
प्रतिवादीका न्यायाधीश बम्कियो – “नेम र फेममाथिको सरासर आक्रमण हो यो । यसरी गलत आरोप लगाएर अर्काको करियरमाथि धावा बोल्न पाइन्छ ? पीडित भनिएको व्यक्ति आफू झुटो भएको भएर नै हो, नबोलेकी हुन् । नत्र किन बोल्दिनन्, श्रीमान् ?”
बलियो प्रमाणको रूपमा सिसिटिभी क्यामेरामा कैद भएका दृश्यहरू सबै सामु देखाउने अनुमति माग्यो ।
“आरोपित कामदेव खेलाडी हो । त्यो दिन यहाँ थियो । विश्वासनगरको फुटेज देखायो । श्रीमान् ! लु हेर्नुहोस् । कसरी जित्ने भनेर रणनीति बनाउँदैछ । दिमाग खाली बनाउन एक घण्टा अगाडिसम्म योगामा व्यस्त थियो । त्यसैले आनन्दपुरको घट्ना बारे अनभिज्ञ भएको न्यायाधीशले स्पष्ट पार्यो ।
कामदेव कठघरामा उभेर बोल्न थाल्यो, “श्रीमान् ! म निर्दोष छु । थप प्रमाण हेर्न सक्नुहुन्छ । हेयर स्टाइल र जिउडाल मिल्यो भन्दैमा ममाथि कसरी शङ्काको सुई घुमाउनुहुन्छ? तपाईंले कस्तो न्याय दिलाउन खोज्दै हुनुहुन्छ?”
लगत्तै उसले प्रधान न्यायाधीशतिर फर्केर दाहिने आँखा झिम्कायो ।
- हतुवागढी –६, होम्ताङ्, भोजपुर हालः जापान
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
No comments:
Post a Comment