मङ्सिर महिनाको चिसो भएपनि बिर्ख बहादुर बिहानै उठेर सधैँ झैँ अटो (तिन पाङ्ग्रे रिक्सा) लिएर चोकमा गयो । बिवाह हुने महिना भएकोले उसको अटोमा चढ्ने यात्रुहरू त्यसदिन निक्कै थिए । दिनभर अटो दौडाउदा दौडाउदा थकित भएको बिर्ख आज बेलुकी पाँच बजे तिरै घर आयो । आज छिट्टै घर आएको देखेर बिर्खकि श्रीमतीले भनिन् – “के भो बुढा सन्चो भएन कि क्या हो? आज त छिट्टै आउनु भो त?’’
बिर्खले बरण्डामा थकाई मार्दै बोल्यो – “हैन हौ सीता ! आज त दिनभर अटो भरिभराउ भयो । सधैँको भन्दा राम्रो कमाई भै गो त्यहि भएर चाँडै आएको हौ । मलाई त आज निक्कै थकाई पो लाग्यो…. लु त्यो गाडी सरसफाई गरेर पाल ओढाइदेउ है ! म एकछिन आराम गर्छु ।’’
एकैछिन पछि बिर्खकि श्रीमती आत्तिदै आएर बोली – “हैन ए बुढा कसको सामान ल्याएर आयौ यो झोलामा त गहना कपडा पैसा पो छ त !’’
बिर्ख जुरुक्क उठ्यो र श्रीमतीको हातको झोला हेर्यो ।
“लौ कहाँ थियो नि यो झोला?’’ – बिर्खले सोध्यो ।
“त्यो पछाडी पट्टि डिकिमा र’छ नि कसको होला नि यत्रो?’’ – सीता बोली ।
हो त बिचरा कसको होला… आज त धेरै मान्छे पो बोकियो कसको होला त यो त पक्कै बिहेमा हिंडेका मान्छेको हो । लौ हिड पुलिस चौकीमा बुझाउनु पर्छ । कठै ! बिचरा कति रोईरा’का होलान् ।
दुबै बुढाबुढी हतारिदै पुलिस चौकी पुगे । एकहूल मान्छे थिए केही महिला र केटाकेटी रुँदै थिए ।
बिर्ख र सीता त्यो झोला बोकेर चौकी भित्र पस्दा पस्दै कसैले आवाज दियो – “उ.. उ.. झोला भेटियो !’’
त्यो हूलबाट दुईजना महिला दौड्दै आएर रुँदै भने – कहाँ भेट्नु भो ?
बिर्ख र सीता सबै कुरा बताएपछि इन्स्पेक्टर सापले भने – “देख्नु भो नि सत्यको धन भेटिन्छ । मान्छेमा इमान्दारिता, नैतिकता त मानवता अझैँ मरेको छैन !’’
ति झोला कि धनी महिलाले पाँच हजार रूपैयाँ दिदै भनिन् – “हजुरहरूलाई धन्यवाद छ… हजुरहरू महान हुनुहुन्छ यो पैसा मलाई धेरै भएर दिएकि हैन… तपाईंहरूको मानवतालाई सम्मान गरेकि हुँ !’’
एकछिन अघिको त्यहाँको कोलाहल खुसीमा परिणत भो ।
- नवदेव मार्ग, बेलबारी, लालभित्ती, मोरङ
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
No comments:
Post a Comment