"बाबा ! उसलाई हेर्नू त !’’ नातिनी तप्तिले के हेर्न भनी भनेर उसले भनेको दिशा तर्फ हेरेँ । अरू विद्यार्थी सँगसँगै सीता पनि विद्यालयको वाहनबाट ओर्लंदै रहिछिन् ।
बिहान मात्र श्रीकृष्णले ती नानीसँग कुरा गरेको सुनेको थिएँ ।
श्रीकृष्ण एक सेवा निवृत्त वरिष्ठ कर्मचारी हुन् । उनी र म हरेक दिन आ–आफ्नी नातिनीलाई विद्यालयको वाहन रोकिने ठाउँसम्म पुर्याउन र लिन जाने गर्दछौँ । अन्दाजी ६, ७ वर्षकी एक बालिका सधैँ त्यहीँ नीर उभेर हेरिरहेकी हुन्छे । श्रीकृष्णलाई मनमा जिज्ञासा भयो र त्यो सानी नानीलाई बोलाएर सोधे “तिमी सधैँ यहाँ उभिएर के हेरिरहन्छौ नानी ?’’
दुई चार पटक सोधेपछि ऊ बल्ल बोली, “मलाई पनि स्कूल जान मन छ, सपनामा सधैँ स्कूल गाको देख्छु ।’’ उसको बोली करुणामय थियो ।
अपरान्ह वाहनबाट ओर्लेपछि मेरी नातिनीले अरू विद्यार्थी सँगसँगै सीता पनि ओर्लंदै गरेको देखेर मलाई देखाउन खोजेकी हो ।
मलाई जिज्ञासा लागेर सोधेँ “कसले भर्ना गरिदिनु भो विद्यालयमा नानी ?’’
“उ ! वहाँ हजुर बाले, आमालाई नि वहाँको छोराको अफिसमा काममा लगाइदिने भन्नु भा छ ।’’ सीता श्रीकृष्णतिर ओैँला देखाउँदै फुरुङ्ङपरि सुनाउँदै थिई ।
म नातिनी डोर्याउँदै मनमनै गुन्दै हिँड्दै थिएँ, “मानवता अझै जीवित नै रैछ !’’
- वीरगञ्ज हालः काठमाडौँ – ५
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
No comments:
Post a Comment