छिमेकीको घरमा काल्लकुल्ल स्वरहरू सुनिन्छन्, के भो भनेर कौसीबाट नै हेरें, आठ वर्ष जति भएको बच्चाले खाना खान नमानेर खाना खुवाउन त्यही बच्चाको पछि पछि सबै घर परिवार दगुर्दै थियो । बच्चा पनि अति नै अटेरी ।
हरे…. यो बेलाँ त म गाग्री बोकेर बाहिरदेखि पानी बोक्न जानुपर्थ्यो । बच्चैदेखि घरको काममा आमालाई सघाउनु पर्थ्यो मैले ।
यता छिमेकीको घरको यो दृश्य देखेर मनमा केके कुराहरू खेल्न थाल्यो । कौसीकै मेचमा बसेँ । हातमा चियाको कप छ ।
अस्ति मात्र एकजना साथीकोमा पसेकी थिएँ । साथीको छोरीले दश हजार रुप्याँ चाहियो भनेर कचकच गरिराख्या बेलां नै पर्यो । साथीले आफ्नी छोरीलाई सम्झाउन नसकेको कारण उनी दिक्क मानिरहेकी थिइन ।
“ए नानु ! तिमीलाई यत्रो दश दश हजार रुप्याँ किन चाहियो?“ मैले सोधें । उनीहरूको स्कुलबाट खोइ कता हो घुमाउन लाने रे । अहो….. आजकालका बच्चाहरूलाई दश दश हजार पैसा माग्न पनि आमाबौ सँग डर भन्ने फित्तिकै रहेनछ । उल्टो आमा चाहिँ सँग झगडा गर्दैथी ।
पहिले पहिले हामीलाई स्कूल जाँदा जम्मा एक रुपेँ दिन्थ्यो । अरु केही परे थप पैसा आमाबाबु सँग माग्न त कताको आँट आउनु ? साँच्चै त्यो बेलाँ आमाबाबुको अलिकता ठुलो स्वर सुने मात्र पनि हामी कति डराउथ्यौं । स्मृतिका पाना ताजा हुँदै आयो ।
विवाह भयो, सासू ससुरादेखि डर, आफ्नै लोग्ने देखेर समेत डर थियो । केही गल्ती होला कि भनी हरेक पाइला होसियार पूर्वक चाल्थेँ । सासु ससुराको अगाडि त आफ्नै लोग्नेसँग कुरा गर्न पनि डर । तर आजकलका बुहारीहरू विवाह हुने बित्तिकै आफ्नो बुढा लिएर बिदेश जान नै हतारिन्छन् ।
सन्तान भएपछि त झन् आफ्ना सन्तानलाई केही होला कि भन्ने डर । अहिले त सन्तानहरू पनि आफ्नै खुट्टामा उभिन सक्ने भैसकेछन् । उल्टो तिनै सन्तानहरूले आमालाई एक्लै छाडेर जाला भन्ने पो पीर । आज आफ्नै सन्तान देखेर डराइ बस्नुपर्ने भएँ म ।
समयले कोल्टे फेरिसकेको छ । आज कोही देखेर कोही डराउँदैनन् । यी सब कुरा सम्झिदै गर्दा मेरो मुखबाट अनायास वाक्यांश निस्कियो– “आजसम्म डराइ डराइ बाँचिरहेकी अन्तिम पुस्ता के म नै हुँ त ?’’ कपमा हेरेँ चिया सिद्धिसकेको रहेछ ।
- ललितपुर
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
No comments:
Post a Comment