राम, श्याम र कविता बिहानको हावासँगै गाउँको डिलमा हिँड्दै कुरा गर्दै थिए । बिहान–बिहान त्यहाँ सुनिने पन्छीको आवाज आज अनौठो रूपमा बन्द थियो । श्यामले अचम्म मान्दै सोध्यो, “आज त कुनै चरा बोल्दैनन्, कस्तो अन्धेरोमा हिँडेजस्तो लाग्यो है ?” कविताले पनि डराएको सुरमा भनी, “सधैँ उकुसमुकुस गर्ने सुनसरीको झरना पनि आज सुस्त छ…”
तिनै बीचमा राम अचानक रोकेर जमिनतिर हेर्न लाग्यो । रातभर परेको नदेखिएको पानीको छापले बाटो भिजेको थियो— तर आकाश त निलो !
“यो पानी कहाँबाट आयो?” रामले फुस्फुसायो ।
तीनैजना छापको लाइन पछ्याउँदै गइरहे । छापहरू जंगलतिर पुगेर अचानक अन्त्य भए—जस्तै कसैले आकाशमै हराएजस्तो । सबै मौन ।
श्यामले कन्फुसी गर्दै भन्यो, “कसैको पाइला हो कि… कि कुनै अदृश्य शक्ति?”
कविताले केवल मुस्कुराउँदै भनिन्, “रहस्य त यहीँ रमाइलो हुन्छ, हैन?”
त्यो बिहान गाउँले सबै यो ‘अनदेखा’ घटना बारे सोच्न बाध्य भए ।
–इनरुवा, सुनसरी
No comments:
Post a Comment