सन्ध्याकालको ओसिलो उज्यालोमा रमा दर्पणअगाडि उभिएकी थिई । आँखा सुकेका थिए, तर मन भिजेको थियो।
बाहिरको संसारले उनलाई सधैं “सुन्दर देह” भनेर सम्झियो, तर कहिल्यै “थाकेको आत्मा” देखेन । हरेक स्पर्शले उसको शरीरलाई त छुन्थ्यो, तर आत्मालाई कहिल्यै छुने प्रयास गरेन ।
आज ऊ आफैंसँग संवाद गर्दै थिई—
“के प्रेम शरीरको भूगोल हो, वा आत्माको संयोग?”
दर्पणले केही बोलेन, तर त्यसको सतहमा उसको प्रतिबिम्ब बिस्तारै मुस्कुरायो— मानौं अर्को ‘रमा’ त्यहाँ बाँचिरहेकी छ ।
रमाले हात बढाई दर्पण छोइन् । चिसो काँचको पारिपट्टि उभिएकी ती ‘रमा’ले पनि त्यही गरिन् ।
एक क्षणका लागि दुवै बीचको सीमाना हरायो ।
उसलाई लाग्यो— “यौन भनेको त दुई शरीरको संगम होइन, दुई आत्माको पहिचान हो ।”
त्यो क्षणमा ऊ रोइरही, र दर्पणको सतहमा एक थोपा आँसु टाँसियो ।
अर्को बिहान जब ऊ ब्युँझी, दर्पणमा आफ्नै अनुहार नभएर एउटा खाली प्रकाशमात्र झल्किरहेको थियो— मानौं, ‘रमा’ अन्ततः आफैंभित्र समाहित भइसकेकी थिई ।
-इटहरी, सुनसरी
No comments:
Post a Comment