पहिलो दृश्य !
तबलाको सानो भाग जसलाई डिग्गी भनिन्छ, त्यसमा थाप परिरहेको थियो, “धिग् धिग् धा.., धिग् धिग् धा ।’’ कुनामा रहेको वाइलिन रोइरहेको थियो, “रीं रीं रीं रीं ।’’
दोस्रो दृश्य !
“तरङ्गिताका बुबा ! तपाईंले घरलाई सङ्गीतशाला बनाउनुभएको छ ।’’ शामलीले आफ्नो पतिसित भनिन् ।
“अरू केही नभएर, छोरीलाई सङ्गीतशालामा हालिदिनुभयो ?’’
“तिमी पनि शामली !’’ पति प्रणवले छोरी तरङ्गिताको पक्ष लिंदै भने, “केटीहरूमा घरको कामकाजबाहेक अरू सिप पनि हुनुपर्छ ।’’
तेस्रो दृश्य !
तरङ्गितालाई हेर्ने केटा शैलेस, उसकी आमा र उसको बुबा तरङ्गिताका घरमा आएका छन् ।
तरङ्गिताले चिया नास्ताले सजिएको ’ट्रे’को साथमा बैठक कक्षमा आइन् ।
चौथो दृश्य !
“छोरालाई नाचगानमा कुनै रुचि छैन । ऊ घरलाई सङ्गीतको घराना बनाउन चाहँदैन । घरलाई मन्दिर नै बनाउन चाहन्छ ।’’ तरङ्गिताको रुचि थाहा पाएर केटाकी आमाले चासो दिएर भनिन् ।
जवाफमा तरङ्गिताले अघि सर्दै भनिन्, “मन्दिर पनि आरती र भजनविना संज्ञाहीन हुन्छन् ।’’
पाँचौ दृश्य !
तबला, बेन्ड बाजा बनिसकेको थियो अनि वायलिनचाहिँ सहनाई ।
-आगर (मालवा) मध्य प्रदेश, भारत
No comments:
Post a Comment