अचानक सहरभरि हराएको चिठी आनन्द र आष्माको ढोकामा आइपुग्यो ।
आनन्दले चिठी खोलेर पढ्न नपाउँदै उसको हात काँप्न थाल्यो । आष्माले चिठी खोस्दै “यो त हाम्रो भविष्यबारे लेखिएको जस्तो छ” भनी डराइन् । चिठीमा उनीहरूले नगरेको अपराधको बयान थियो । आनन्दले कसैले षड्यन्त्र गरेको ठानेर बाहिर निस्कन खोज्यो । आष्माले उसलाई रोक्दै “हामीले भागेर होइन, सामना गरेर प्रमाणित गर्नुपर्छ” भनिन् । त्यसैबीच छिमेकीहरू उनीहरूलाई शंका गर्दै कुर्लिन थाले । आनन्द र आष्मा एकअर्कामाथि पनि शंका गर्न थाले, किनकि चिठीमा दुवैका गोप्य कुरा थिए । उनीहरूको सम्बन्धमा दरार पर्न थाल्यो । अन्ततः आनन्दले स्वीकार गर्यो कि उसले कुनै बेला सानो झुट बोलेको थियो । आष्माले त्यो झुटलाई ठूलो अपराध ठानेर दूरी बढाइन् ।
चिठी केवल उनीहरूको विश्वास जाँच्ने खेल भएको थाहा भयो । विडम्बना र सत्य खुलेपछि पनि उनीहरू फेरि कहिल्यै पहिलेझैँ नजिकिएनन् ।
–टोखा, काठमाडौँ


No comments:
Post a Comment