लघुकथा (अङ्क ३३ मा प्रकाशित)

रातको दुई बजेको थियो ।
निशा निदाएकी थिइनन् ।

जुनेली रात, बाहिर उज्यालो ।
झ्यालबाहिर जुत्ता बजेको आवाज आयो ।

उनले पर्दा सारिन् । तीन छायाँहरू, एउटा हातमा छुरा ।
उनको हृदय कम्पित भो मोबाइल टिपिन् । नम्बर थिचिन् – १०० ।

“हामी आइपुग्छौं । सुरक्षित रहनुहोस् ।’’
पाँच मिनेटभित्र चिच्याहट आयो । सडकमा मानिसको लास थियो ।

पुलिस आयो । निशालाई साक्षी बनाए ।

“तपाईंले देख्नुभयो ?’’
“देखेँ ।’’

“कसैलाई चिन्नुहुन्थ्यो ?’’
–ऊ मौन भई ।

पुलिस अफिसरले तिखो नजरले हेर्‍यो ।
“त्यो तपाईंको श्रीमान् होइन र ?’’

निशा काँपिन् ।
ओठ सुकिसकेका थिए ।

“हो…“

“तर म उनलाई बचाउन चाहिनँ ।’’
पुलिस स्तब्ध ।

निशाले खल्तीबाट मोबाइल निकालिन् । एउटा भिडियो खोलिन् ।

क्यामेरामा थियो–
“श्रीमान्‌ले आफैंलाई छुरा रोपेको ।
र, मलाई साक्षी बनाए ।’’

–ललितपुर

..............................................................................‍

..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई

जीवित राख्नका लागि तपाईंको 

आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।