हातखुट्टा अलि कमजोर देखिए तापनि मोटो छाती र खाइलाग्दो छ ऊ । उसले एकजनालाई हात जोड्दै भन्यो, “हजुर पाँच दश रूपैयाँ पाउँ न, म भोकै छु ।”
मागेर खान लाज लाग्दैन ? जीउ हर्ताकर्ता छ, काम गरेर खानु नि ।
“मैले धेरै ठाउँमा काम खोजे हजुर । भाँडा माझ्ने, भारी बोक्ने सबै खोजे तर सबैतिर व्यापार नचलेको जवाफ आउँछ।” उसले भन्दै गयो “म बिमार पनि छु त्यसैले…”
एक हुल मान्छे उसको कुरा सुनिरहेकाछन् । मजाक उडाइरहेका छन् । उनीहरू भन्दै छन् । “देश आर्थिक मन्दीमा छ । हामी पनि मारमा छौँ, बेरोजगार छौँ । समयले हाम्रो पनि हालत कस्तो हुने हो । थाहा छैन् । माफ गर हामी तिमीलाई एक रुपैयाँ पनि दिन सक्दैनौँ ।’’
बिचरा ऊ भारी मन र खिनताबोधले बिस्तारै पाइला बढाउँदै गर्छ । उसले एउटा दृश्य देख्छ अनि झन दुखित हुन्छ । मजाक उडाइरहेका अघिका एक हुल मान्छे । बियर र मासु लिँदै अर्धनग्न केटीहरूसँग जिस्कदै छन् । अट्टहास हाँसो हाँसी रहेका छन् ।
– भक्तपुर
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
