लघुकथा (अङ्क ५ मा प्रकाशित)

यथार्थ

-सूरज गजुरेल
तेलियागाउँ तेजपुर (असम) 

'जुन दिनदेखि आँखाका नदेख्नेले देख्न थाल्छ नि, सर्वप्रथम उसले फ्याँकि पठाउने जिनिस भनेको नै उसलाई अप्ठेरो दिनमा साथ दिएको उसको चिरपरिचित लौरो हो ।’

 – ‘किन त्यसो भन्नु भएको ? यस्ता निराशाजनक कुरा सुहाएन हई तपाईं जस्तोको मुखमा ।’
 – ‘कहिले नसुहाउने, अहिले सुहाउने भयो । समयचक्र कहिले माथि, कहिले तल ।’

 – ‘हैन, के भयो आज ।’
 – ‘आज ममा बितेको, भोलि कसैकोमा बित्ला । कुनै दिन तिमीमै बित्ला । यो समयचक्रको चाल बडा कठोर छ अनि अवश्यमभावी पनि ।’
 – ‘खै‘ मैले केही बुझ्न सकिन !’

 – ‘आफूलाई परे पछि सबैले बुझ्ने कुरो हो । अँ, नपरुञ्जेल बुझ्ने बिरलै होलान् ।’
 – ‘कस्तो कुरो घुमाएर बोल्नु हुँदैछ !’
 – ‘यो कुरो मात्रै किन, समस्या नै घुमौरो छ, जटिल छ ।’

 – ‘छोरा बुहारी उच्च शिक्षित, विदेशमा नाम कमाई बसेका ठूला मानिस, छोरी ज्वाई पनि देशभित्रै उच्च पदमा आसिन । नातिनातिना खाईलाग्दा होनहार विद्यार्थी । तपाईं पनि अवकाश प्राप्त सरकारी अधिकारी, चुस्त–तन्दुरुस्त काया । फेरि पनि के को निराशाका कुरा ?’
 – ‘सबै साँचो र सत्य हो तर यो त बाहिरी दुनियाँ न हो, मन बाहिरको संसार । अरुलाई के थाहा मनभित्रको दुनियाँ कस्तो छ, मनको संसारमा के चल्दै छ ?’

 – ‘त्यो त मनको मालिकले नै जान्ला !’
 – ‘हो त्यही सत्यनै यत्रोबेरदेखि सुनाइरहेको छु । यो मेरो मात्रै कथा होइन, सबैको हो परिवेश परिस्थिति अनुसार स्थानकालको भेदले बेग्लै अलग्गै देखिने ।’

 – ‘ओहो ! साह्रै जटिल र मार्मिक समस्याको उठान गर्नुभयो त ।’
 – ‘हो तर आदिकालदेखि भइ आएको आफैले नभोगुञ्जेल बुझ्न नसकिने ।’
एक वृद्धको र एक अधबैसें तन्नेरीको बीचमा वार्तालाप चलिनै रहेको थियो । धेरै सुख–दुःखका तानावाना बुनिए होला । वृद्धले पनि आफ्ना मनभित्रका अटाई नअटाई गुम्सेका दुखेसो पोखे होला । तर मलाई हतार हुनाले सरक्क तेहाबाट हिडि पन्सिए ।’

अनि तपाईंहरूको मनमस्तिष्कमा यतिखेर चलिरहेको भावतरङ्गजस्तै ति वृद्धका विदेश बस्ने उच्च ओहोदाका छोरा बुहारी, राम्रो घरवार गरी बसेका छोरी ज्वाई अनि वरिपरिको समाज र तिहा बस्ने हामीजस्तै मान्छेहरूको धेरै कुरा, विम्व, प्रतिविम्वहरूले मेरो मनमस्तिकमा पनि हलचल मचाउँदै घर गरी बसे ।