"म डढी सकेँ । पानी खन्याइ देउ सलिना ।’’ सलिल रातोपिरो भएको थियो ।
"तिम्रा आँखा कतातिर छन् सलिल ? भूजहरू कता सलबलाइरहेका छन् । कति अधैर्य हुन्छौ । टाढै बस ।’’ रिसाएको भावमा सलिना बोली ।
“तिमी केटाहरूको प्रेम यौन भोगाइमा आएर पूर्ण हुन्छ तर महिलाको अर्थात हाम्रो, त्यहीँबाट झन् गहिरो रुपमा झाँगिदै जान्छ । हामी तिमीहरूजस्तो हतार गर्दैनौँ । तिमीसँग धेरै कुरा गर्न बाँकी छ । तातै खाउँ जलिमरुँ नगर । सोच विचार गरेर मात्र तातो भुङ्ग्रोमा हात हाल । मेरो शरीरमा मेरो हक हुन्छ । तिम्रो त के विश्वास ? मेरो त यो पहिलो भोगाई हुनेछ । यो कार्यपछि मैले व्यक्तिगत, पारिवारिक, सामाजिक र मानसिक रुपमा के कस्तो अवस्था भोग्नुपर्छ त्यो तिमीलाई थाहा छ ? तिमी आनन्दका लागि भोग्छौ होला तर हामी प्रकृतिजस्तो भएर जीवन र सृष्टिका लागि भोग्छौँ । आनन्दबाट हामी पनि टाढा त हुँदैनौँ तर दूर दृष्टि अपनाउँछौं । समयलाई पर्ख सलिल म अहिले तिम्रो चाहना पूरा गर्न सक्दिन ।’’ सलिनाले जवाफ दिई ।
“तिमी मानसिक रुपमा तयारी थिइनौ भने किन यहाँ आयौ ? किन मलाई ल्यायौ ? यो अवस्थामा किन पुग्यौ ? मलाई यस्तो नाटक मन पर्दैन सलिना । हामी पूर्व तयारी भएरै आएका हौँ । होइन र ?’’ सलिल फकाउन खोजिरहेको थियो ।
“सलिल आज तिम्रो जिद्दी धेरै थियो । म त तिम्रो मन राख्न मात्र यहाँसम्म आएँ । तिमी एकोहोरो सोच्छौ । म यो बारेमा हजार पटक सोच्छु । यो मेरो सुरक्षित अधिकार पनि हो ।“ सलिना निकै रिसाइ ।
“यस्तै अवस्था हो भने तिमी त मलाई फलानाले बलात्कार गर्यो भन्न पनि पछि पर्ने रहिनछौ छाड म जान्छु ।’’ सलिल निस्कन खोज्यो ।
“यो मेरो प्रेम –यौन चाहनाको मात्र भोको होइन र यही अन्त्य पनि होइन । जतिखेर जसले शरीर भोग्न खोज्यो त्यसैलाई सुम्पी हालौँ । पर्खिन सक्छौ भने पर्ख । म तिम्रै हूँ । नत्र सदाको लागि जानसक्छौ ।’’
– विराटनगर–१
No comments:
Post a Comment