'आज पनि केही ल्याउनुभएन ?’ – आँखाभरि विस्मय सोहोरेर पत्नीले गरेको प्रश्नले उसलाई किञ्चित पनि विचलित पार्दैन । छातीभरि पीडा बोकेर ऊ घर फर्केको छ । उसलाई थाहा छ घरमा दुईचार दिनअघि देखि नै खानेकुरा सिद्धिएको छ । आज बिहानसम्म कसरी उसकी स्वास्नीले आधा पेटसम्म खानेकुरा जुटाई उसलाई थाहा छैन । ऊ देख्छ यतिबेलासम्म उसका आधा दर्जन छोराछोरी उसकै मुख ताकिरहेका छन् । त्यसैले बडो गम्भीर र सन्तोषपूर्वक ऊ भन्छ – ‘ल्याएँ ।’
स्वास्नी हँसिली हुन्छे । फर्याकफुरुक गर्दै भन्छे – ‘त्यसो भए राम्रो भो । छरछिमेकीसित ल्याएको पैँचो तिर्न पाइने भयो । ……अनि के ल्याउनुभयो त ?’ – उत्सुकतापूर्ण प्रश्नसाथ लोग्नेको खल्तीबाट केही झर्ने आशाले आँखा उतै तानिन्छन् उसका ।
‘अरूथोक के ल्याउनु ! मैले आजदेखि आफ्नो जागीर खोसिएको खबर ल्याएँ ।’ – उस्तै सन्तोषपूर्ण स्वरमा ऊ भन्छ ।
‘के !?’ – लगभग रुन्चे र भयमिश्रित स्वर निकाल्दै उसकी स्वास्नी थचक्कै भुइँमा बस्छे । छोराछोरी टोहोलो भएर क्वारक्वारती उसको मुख हेरिरहन्छन् ।
ऊ अनुहारभरि पहिलेजस्तै सन्तुष्टि बटुलेर चुपचाप बसिरहन्छ ।
–बागदेव, निजगढ
No comments:
Post a Comment