"टोल समुदायमा गाह्रो सारो पर्दा वडाध्याक्ष पो अघि सर्नुपर्छ । तपाईं हामी जान्ने भएर अग्रसर हुनु खासै राम्रो होइन” भन्दै जो कोहीको आलोचना गर्थ्यो ऊ ।
साँच्चै भन्ने हो भने फल्नाले यसो गर्नुपर्छ ढेस्कानाले उसो गर्नुपर्छ भन्दै अर्तिबुद्धि दिनेमा खप्पिस थियो । ऊ आफै भने कहिल्यै अघि सरेर राम्रो काम गरेको दृष्टान्त थिएन ।
त्यो टोलमा महिनामा एकपटक टोलसुधार मिटिङ्ग बस्ने प्रचलन थियो । टोलका सधै नागरिक मिलेर एउटा मिटिङ्गमा उसलाई पहिलो वक्ता बनाउन निधो गरे ।
“आज मैले के बारे बोल्दैछु भन्ने बारे थाहै होला” भन्दै उपस्थित समुदायलाई प्रतिप्रश्न गर्यो ।
दर्शकदीर्घाबाट “थाहा छ” भन्ने स्वर गुन्जियो । ए… उसो भए थाहा भए के भन्नु पर्यो र भन्दै मञ्चबाट बाहिरियो ।
टोलबासीले अर्को मिटिङ्गमा पनि उसलाई पहिलो वक्तै बनाए ।
“आज मैले के विषयमा बोल्दैछु भन्ने सबैलाई थाह होला” भन्दै मुस्कुराउँदै बोल्यो ऊ ।
भीडबाट “थाह छैन” भन्ने उत्तर पाएपछि “तपाईंहरू दिनरात चासो राख्नेलाई त थाह नभएको विषयमा मैले के बोल्नु” भन्दै पन्छियो ।
टोलमा उसको यस्तै हर्कतले सबैलाई हत्तु पारेको थियो ।
उसको सेखी झार्न “आधा जसोले थाह छ भनौं आधा जसोले थाह छैन भनौं” भनेर अत्तो थाप्ने टोलबासीले सल्लाह गरे ।
उसले यसपटक के भन्दोरहेछ भन्नेमा सबैलाई कौतुहल थियो ।
आज मैले के विषयमा बोल्दैछु भन्ने कुरा “सबैलाई थाहै होला ?” भन्दै भीडलाई प्रश्न गर्यो । भीडमा आधाले थाह छ आधाले थाह छैन भन्ने आवाज गुन्जियो ।
ऊ झन् उक्सिदै “उसो भए थाह हुनेले थाह नहुनेलाई बताइदियो भैहाल्यो त भन्दै” पानीमाथि ओबानो बन्यो ।
टोल समुदायका नागरिकले बुद्धिमानलाई भन्दै पर्दैन । अबुझलाई दुई–चार पटक भन्दा बुझी हाल्छ । कोकल्याँटोलाई चाहिँ कसैगरी सकिन्न भन्ने निचोड निकाले ।
त्यसपछि त्यो व्यक्तिलाई सबैले वास्ता गर्न छाडे ।
– गोरखा
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
No comments:
Post a Comment