हाकिमहरूका माथिबाट आदेश थियो । पसल केवल ६ बजेबाट ११ बजेसम्म खुल्ने छ । त्यो पनि आवश्यक जरुरी कामका लागि मात्र ।
पूरा महिनाभरि महेशको हार्डवेयरको पसल बन्द भयो । सानो पसल भए पनि धेरै व्यापार हुन्थ्यो । खाना खर्च, कोठा भाडा, दुध र बच्चाहरूको स्कूलको फिस । एउटा गरिबलाई योभन्दा बढी के चाहियो र ?
तर जबदेखि पसलमा ताला लाग्यो, पहिले महेशको जम्मा पुँजी सकियो । फेरि भान्साका डब्बा र बक्साको खोजी भयो । एक एक कुना खाली भयो ।
जब सबैले हात उठाए, त्यसपछि उसको पेट खुम्चिन थाल्यो । महेशलाई बाहिर निस्कन घोर अपराध गर्नुपर्यो ।
सटर आधा बन्द आधा खुला राख्यो । एक घन्टा बितेपछि एउटा गाडी पसलनिर आएर रोकियो । एउटा पुरुष, एउटा महिला हुन् सायद ।
महेशले रुपियाँ गोजीमा राख्दै आकाशतिर हेरेर ईश्वरलाई धन्यवाद दियो ।
“ए महेश ! पसल बन्द गर । पुलिसको गाडी आइरहेको छ ।” सामुन्नेको घरबाट ग्रिलवाला नितेशले चर्को आवाजमा भन्यो ।
महेशले तत्कालै चाबी झिकेर सटर तल गर्ने प्रयास गर्यो तर बदमास चाबी धेरै दिनदेखि बन्द थियो, बीचमै अड्कियो ।
महेशले पूरा जोड लगायो ।
त्यति बेला स्वाँठ एउटा बलियो लट्ठी उसको पिठ्यूँमा पर्यो । पीडाले ऊ रन्थनियो ।
“साले ! तिमीहरूकै कारण यो बिमारी बढिरहेको छ । घरमा रहेर ज्यान जोगाऊ तर घरबाट बाहिर ननिस्किओ । प्रोटोकल नामसित कुनै मतलब छैन । छिटो बन्द गर् !” यति भनेर प्रहरीको पोसाकधारी मानिसले लगातार दुई–चार पटक लट्ठीले हानेर गयो ।
महेशको पुरै जिउ दुखिरहेको थियो तर आँखा भने चम्किरहेको थियो । उसले मुट्ठी खोल्यो । दुई सयको नोट अहिले पनि उसको हातमा थियो ।
–बिहार, भारत
अनुवादः डा. पुष्करराज भट्ट
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
