एक दिनको कुरा हो । ऊ कुदिरहेको गाडीमा एक्कासी ब्रेक लगाउँछ । व्यस्त सडकको बीचमा टक्क उभिन्छ । त्यही बेला उसले सोध्छ, “ए आम्मै ! के भयो ?”
बूढीले चार आना मुगाको माला बायाँ हातले हल्लाउँदै भनी, “देशको अवस्था नाजुक छ । त्यसैले मलाई गाउँमै ठीक छ । गाउँले दाजुभाइ, दिदीबहिनी छन् । गाउँमा मेरो के छ र ? कसले पकाएर खान्छ ?”
कुनै दिन, कुनै समय, अनिश्चिततामै बाँचिरहँदा उनीहरूको भेट अधुरै भयो ।
बूढीको खबरले म गद्गद् भएँ । घरको ढोकामा भर्खरै पसेको छोरा शेखरले आमालाई बिरामी भएको खबर सुनेपछि मेरो मन झन् चिन्तित भयो । छोरा विदेश जाऊँ भन्थ्यो, तर आमालाई कसरी छोडेर जानू ?
यस्तै सोचाइमा म कुरेर बसेँ । उसका कलेजका साथीहरू अलग–अलग विद्यार्थी संगठनमा थिए । उनीहरू समय–समयमा घर जान्थे । कहिलेकाहीँ घरबाट मीठो कोसेली पनि आउँथ्यो । तर म आफूलाई निकै अभागी ठान्थेँ ।
एक दिन छोरा आएन । दिनभरि फोनमा “भोलि आउँछु” भन्दै टारिरह्यो । तर आज–भोलि गर्दै समय बित्दै गयो । उता बा–आमाको खुसीको सीमा नाघिसकेको थियो, यता छोराप्रतिको मेरो आशा अनपेक्षित रूपमा टुट्दै गयो ।
आमा–बाबुको मन छोराछोरीमा र छोराछोरीको मन आफ्नै संसारमा अल्झिँदै गयो ।
सफलता बीचमै चुँडियो ।
– मैतिदेवी, काठमाडौँ
जीवित राख्नका लागि तपाईंको
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।
No comments:
Post a Comment