अनुवाद लघुकथा (अङ्क ३९ मा प्रकाशित)

हाकिमहरूका माथिबाट आदेश थियो । पसल केवल ६ बजेबाट ११ बजेसम्म खुल्ने छ । त्यो पनि आवश्यक जरुरी कामका लागि मात्र ।

पूरा महिनाभरि महेशको हार्डवेयरको पसल बन्द भयो । सानो पसल भए पनि धेरै व्यापार हुन्थ्यो । खाना खर्च, कोठा भाडा, दुध र बच्चाहरूको स्कूलको फिस । एउटा गरिबलाई योभन्दा बढी के चाहियो र ?

तर जबदेखि पसलमा ताला लाग्यो, पहिले महेशको जम्मा पुँजी सकियो । फेरि भान्साका डब्बा र बक्साको खोजी भयो । एक एक कुना खाली भयो ।

जब सबैले हात उठाए, त्यसपछि उसको पेट खुम्चिन थाल्यो । महेशलाई बाहिर निस्कन घोर अपराध गर्नुपर्‍यो ।

चोरजस्तै विस्तारै आफ्नै पसलको सटर माथि उचाल्यो ।

“आहा ! पसलको धुलोमा पनि सुगन्ध आइरहेको छ ।’’

सटर आधा बन्द आधा खुला राख्यो । एक घन्टा बितेपछि एउटा गाडी पसलनिर आएर रोकियो । एउटा पुरुष, एउटा महिला हुन् सायद ।

“पेन्टको डब्बा छ ?’’

“छ, छ । कुन रङ्गको दिऊँ हजुर ?’’

“पहेँलो रङ्गको दिनुस् !” सन्जोगले त्यो रङ्गको डब्बा पसलमा रहेछ ।

“कति भयो ?’’ पुरूषले सोध्यो ।

“हजुर ! दुई सय रुपियाँ ।’’

त्यो मानिसले दुई सय रुपियाँ दिएर गयो ।

महेशले रुपियाँ गोजीमा राख्दै आकाशतिर हेरेर ईश्वरलाई धन्यवाद दियो । 

“ए महेश ! पसल बन्द गर । पुलिसको गाडी आइरहेको छ ।” सामुन्नेको घरबाट ग्रिलवाला नितेशले चर्को आवाजमा भन्यो ।

महेशले तत्कालै चाबी झिकेर सटर तल गर्ने प्रयास गर्यो तर बदमास चाबी धेरै दिनदेखि बन्द थियो, बीचमै अड्कियो ।

महेशले पूरा जोड लगायो ।

त्यति बेला स्वाँठ एउटा बलियो लट्ठी उसको पिठ्यूँमा पर्‍यो । पीडाले ऊ रन्थनियो ।

“साले ! तिमीहरूकै कारण यो बिमारी बढिरहेको छ । घरमा रहेर ज्यान जोगाऊ तर घरबाट बाहिर ननिस्किओ । प्रोटोकल नामसित कुनै मतलब छैन । छिटो बन्द गर् !” यति भनेर प्रहरीको पोसाकधारी मानिसले लगातार दुई–चार पटक लट्ठीले हानेर गयो ।

महेशको पुरै जिउ दुखिरहेको थियो तर आँखा भने चम्किरहेको थियो । उसले मुट्ठी खोल्यो । दुई सयको नोट अहिले पनि उसको हातमा थियो ।

–बिहार, भारत

 अनुवादः डा. पुष्करराज भट्ट

.............................................................................‍

..‍.‍.‍साथ सहयोगको खाँचो

लघुकथा संसार र कविता संसार अनलाइन मासिक पत्रिकालाई
जीवित राख्नका लागि तपाईंको 
आर्थिक सहयोग महत्वपूर्ण हुन्छ ।